Wednesday, 21 February 2018

গল্ফীৰ ডায়েৰি

:
টিংকু আৰু ৰিংকু দুয়োটা নলে গলে লগা বন্ধুৰ দৰে যদিও ইটোৱে সিটোৰ উন্নতি দেখিব নোৱাৰে৷ এদিন টিংকুৱে সপোনত দেখিলে যে ভগৱানে টিংকুক বৰ দিবলৈ সাজু হৈছে৷ কেৱল এটা চৰ্ত আছে যে টিংকুক যিমান দিব ৰিংকুক তাৰ দুগুণ দিব৷ ভগৱানৰ কথা শুনি টিংকুৱে ভাবিলে --" মই যদি এক কোটি খুজো ৰিংকুৱে পাব দুই কোটি৷ মই যদি এখন গাড়ী বিচাৰোঁ ৰিংকুৱে পাব দুখন গাড়ী!! না না না এনে হ'বই নোৱাৰে"৷ অৱশেষত টিংকুৱে ভগৱানক ক'লে - "প্ৰভু, মোৰ চকু এটা বেয়া কৰি দিয়া"৷

গল্ফীৰ ডায়েৰি

:
এদিন ৰিংকুৰ মৰমৰ মেকুৰীটো ঢুকাল৷ টিংকুৱে আত্মা অমৰ, প্ৰাণী মাত্ৰেই মৃত্যু চিৰন্তন আদি কৈ ৰিংকুক বুজাই বঢ়াই মন স্থিৰ কৰালে৷ তাৰ কেইদিনমানৰ পিছত টিংকুৰ মৰমৰ কুকুৰটো ঢুকাল৷ ৰিংকুৱে দেখিলে যে টিংকু কান্দি কাটি হায়ৰান হৈ পৰিছে৷ ৰিংকুৱে টিংকুক ক'লে -- "টিংকু, মোৰ পোহনীয়া মেকুৰীটো মৰাৰ সময়ত তয়েচোন মোক বুজাই বঢ়াই মনটোক সাহস দিছিলি কিন্তুু আজি তই নিজকে চম্ভালিব পৰা নাই যে???"
টিংকু: আৰে!! সেইটো তোৰ মেকুৰী আছিল ন? এইটো দস্তুৰমত মোৰ কুকুৰ হয়!!! এঁ এঁ এঁ এঁ

Monday, 12 February 2018

গল্ফীৰ ডায়েৰি


মাজনী বাইদেউ: (দোকানীক উদ্দেশ্যি) ভাল ৰঙা ব্লাউজ উলিয়াই দিয়াচোন৷
দোকানীয়ে উলিয়াই দিয়ে৷
মাজনী বাইদেউ: দাম কিমান?
দোকানী: ১৬০ টকা বাইদেউ
মাজনী বাইদেউ: আই ঔ, ইমান দাম কৰিছা? মই ১২০ টকা দিম কিন্তু!!
দোকানী: বাইদেউ, কিনা দামেই ১৪০ টকা! আপুনি ১৫০ টকা দিব বাৰু৷
মাজনী বাইদেৱে বেগৰ পৰা ১৩৫ টকা উলিয়ালে আৰু দোকানীজনলৈ আগবঢ়াই দিলে--" মই ১৩৫ হে দিলো দেই৷ লোৱা৷ আশীৰ্বাদ দিছো - তোমাৰ বহুত উন্নতি হ'ব৷"
দোকানী(হাঁহি মাৰি): বাইদেউ, loss কৰি মোৰ কি উন্নতি হ'ব বাৰু?????

গল্ফীৰ ডায়েৰি


প্ৰীতি বৌয়ে ঘৰৰ বস্তু য'তে ততে থয়৷নিজে পিন্ধা কাপোৰবোৰ কেতিয়াবা যদি আলনাত , কেতিয়াবা আলমাৰীত, কেতিয়াবা দমাই থোৱা কাপোৰৰ দমৰ মাজত!!! সেয়ে সময়ত যিটো লাগে বিচাৰি নাপায়৷
আজি গধূলিলৈ বাৰ্থডে পাৰ্টী এটা আছে৷ ৰাতিপুৱাৰ পৰা বৌৱে ভাবি আছে -- "কলা মেখেলাৰ লগত ৰঙা চাদৰ লগোৱা কাপোৰযোৰ পিন্ধিব৷ কিন্তু কলা মেখেলাৰ বাবে কলা পেটিকোট লাগিবই!!পিছে কলা পেটিকোটটো বা ক'ত থ'লো ?"বৌৱে আলনা, আলমাৰি গোটেইখন লুটিয়াই বগৰাই চালে কিন্তু কলা পেটিকোটটো নাই!!
আবেলি বাৰ্থডে গিফ্ট কিনিবলৈ প্ৰীতিবৌৱে শ্বপিং মল এটাত সোমাল৷ভাবিলে-- পেটিকোট এটাও ইয়াৰ পৰাই কিনি লব৷
অৱশেষত গিফ্টটো কিনি উঠি চেলচ বয়টোক সুধিলে --"পেটিকোট আছে নেকি?" চেলচ বয়টোৱে ক'লে -- "ইয়াত নাপাব নহয় বাইদেউ!" তাৰ কথা শুনি প্ৰীতি বৌৰ মুখত চিন্তাৰ ৰেখা ফুটি উঠিল৷ লগত অহা অৰ্পনাক চিন্তান্বিত মুখেৰে ক'লে -- পাম নাই বাৰু? ( মনত ভাব--ঘৰত পাম নাই বাৰু!!)
চেলচবয়টোৱে প্ৰীতি বৌৰ কথা শুনি আছিল৷ সি টপৰাই ক'লে - " কিয় নাপাব? আমাৰ ইয়াত নাপালে কি হ'ল, গোটেই টাউন খন ঘূৰকচোন পাবই বাইদেউ৷ "

"এটি সপোনৰ কথাৰে…”

"এটি সপোনৰ কথাৰে…”
এজাক চিপচিপীয়া বৰষুণত তিতি তিতি আলফুলে গেটখুলি ঘৰটোলৈ আগবাঢ়ি গ’ল৷বাৰান্দাত থকা কলিং বেলত হাত দিলে৷অলপ সময়ৰ পিছতে আলফুলৰ বয়সৰে ছোৱালী এজনী দুৱাৰ খুলি ওলাই আহিল৷আলফুলক দেখাৰ লগে লগে তাইৰ ভ্ৰু কোঁচ খালে আৰু পৰম বিৰক্তিৰে আলফুললৈ চালে আৰু ফুঁ ফুঁৱাই ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷
“ধাৰাম” – দুৱাৰখন বন্ধ হৈ গ’ল
--“হিয়াচাকি শুনাচোন” –আকুল ভাৱে আলফুলে কৈ উঠিল আৰু হঠাতে সাৰপাই গ’ল তাই৷
আলফুলে প্ৰায়ে এই সপোনটো দেখে আৰু সাৰপাই যায়৷
:আলফুল উঠা,অফিচ দেৰি হ’ব
বৌয়েকৰ মাতত আলফুল লৰালৰিকৈ বিচনাৰ পৰা উঠি আহিল৷
অফিচলৈ যাওঁতে আলফুলে ভাবি গ’ল – মনৰ অৱচেতনত হিয়াচাকি এতিয়াও হেৰাই যোৱা নাই৷সপোনটোৱে বাৰে বাৰে তাইক তাকেই সোঁৱৰাই দিয়ে৷হিয়াচাকি তুমি য’তে থাকা ভালে থাকা৷মই তোমাৰ ওচৰলৈ পুনৰ যাম,তুমি দুৱাৰ খুলি মোক আদৰি নিবা….
০০০০০০০০
:গোস্বামী দা, টকা পাঁচশ দিয়ক৷প্ৰবীৰ চেতিয়াৰ বিদায় সভাৰ বাবে তুলা হৈছে৷তেওঁ অহা সোমবাৰে চাকৰি জীৱনৰ পৰা অৱসৰ ল’ব নহয়!
:নাই হে বৰা৷সকলোৰে বিদায় সভাৰ বাবে টকা দিলেও মই এই প্ৰবীৰ চেতিয়াৰ বিদায় সভাত এক পইচাও নিদিওঁ৷মোক তেওঁ এসময়ত যিবোৰ কথা শুনাই থৈছে সেইবোৰ মই পাহৰিম??মৰিলেও লগত লৈ যাম বুজিছে৷—গোস্বামীয়ে ক’লে৷কৈ থাকোঁতে তেওঁৰ মুখখন কঠিন হৈ পৰিছিল৷
:অফিচৰ নিয়ম বুলিহে আপোনাক কথাটো ক’লো৷পিছে দিয়া নিদিয়াটো আপোনাৰ কথা দিয়ক৷—ৰমেন বৰাই কৈ উঠিল৷
:নাই, মই মানুহটো অলপ বেলেগ৷—অহংকাৰ সুৰত গোস্বামীয়ে পুনৰ কৈ উঠিল৷
:আচ্ছা গোস্বামী দা,আপুনি এই ফাইলটো হাতত লওক আৰু হাতখন দহমিনিট ওপৰলৈ উঠাই থওক৷তাৰপিছত কেনে লাগিল মোক কব৷ – আলফুলে গোস্বামী দাক ক’লে৷
:হ’ব আলফুল,মোক জীৱনৰ শিক্ষা দিবলৈ চেষ্টা নকৰিবা৷মই তোমাতকৈ পচিঁশ বছৰৰ ডাঙৰ মানে পচিঁশ বছৰীয়া অভিজ্ঞতা মোৰ তোমাতকৈ বেছি আছে৷ –এইবুলি কৈ সাউতকৈ গোস্বামী আলফুলহঁতৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই গ’ল৷ আলফুলৰ এনে লাগিল হিয়াচাকিয়েহে যেন ধাৰাম কৈ দুৱাৰখন পুনৰ বন্ধ কৰি দিলে৷
:আলফুল,গোস্বামী দাৰ এক্সপেৰিমেন্টটো মোকে বুজাই দিয়া – ৰমেন বৰাই হাঁহি হাঁহি ক’লে
:বৰা দা, ফাইলটো লৈ আপুনি যিমানে হাতখন ওপৰলৈ উঠাই থব আপোনাৰ হাতখনৰ ভাৰ বাঢ়ি যাব ঠিক তেনেকৈ আমি যদি কিছুমান সমস্যা মনৰ ভিতৰত সাঁচি ৰাখো তেতিয়াও আমাৰ মনটো মুকলি নহ’ব আৰু মন গধুৰ হৈ থাকিব৷আমি যিমান পাৰোঁ মুক্ত বিহংগৰ দৰে হ’বলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে৷মই কোৱা কথাখিনি ভাবি চাবচোন শুদ্ধ হয় নে নহয়?
:সঁচা কথা কৈছা আলফুল, আমুকে এনেকৈ ক’লে,তামুকে তামুক কৰিলে –এনেকৈ ভাবি ভাবি আমি যে আমাৰ জীৱনৰ কিমান মূল্যৱান সময় অপচয় কৰোঁ,নহয়নে?
:হয় বৰা দা …. আলফুলে কৈ উঠিল৷
ড্ৰাফ্ট এখন লিখি আলফুল অফিচ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিল৷নাতিদূৰত প্ৰবীৰ চেতিয়া আৰু গোস্বামী দা—এনেকৈ হাঁহি হাঁহি কথা পাতি আছে যেন তেওঁলোকৰ মাজত মৰমৰ দুলেৰে বন্ধা যুগ যুগৰ মিত্ৰতা৷মূহুৰ্ততে গোস্বামী দাৰ দুখন ছবিয়ে আলফুলৰ মন তৰংগত খেলিমেলিৰ সৃষ্টি কৰিলে৷মানুহ সঁচাই ৰহস্যময় – আলফুলে ভাবিলে৷
কেৱল গোস্বামী দায়েই নহয় অফিচৰ বহুকেইজনৰ মাজত দুটা চৰিত্ৰ তাই দেখা পায়৷যাক নেকি কয়—মুখত এটা পেটত এটা৷—কথাবোৰ ভাবিলে বৰ অস্থিৰ হয় তাই৷ক’তোচোন স্বস্ছতা আৰু পবিত্ৰতা অনুভৱ নহয়৷বাৰে বাৰে হতাশাই আবৰি ধৰে আলফুলক৷
:আলফুল কি ভাবি আছা? চম্পা আৰু কৃষ্ণা তাইৰ ফালে আগবাঢ়ি আহে৷
:ব’লা, কেন্টিনত চাহ খাই আহোঁ৷ --- তিনিওজনী অফিচ কেন্টিনৰ ফালে আগবাঢ়ে৷
চাহত চুমুক দি চম্পাই কৈ উঠে –“কেন্টিনৰ কাপবোৰ বেয়া হৈছে,কেনেকৈ ফাট মেলিছে চাছোন!!”
:অঁ, তেওঁলোকক নতুন কাপ কিনিবলৈ কব লাগিব – কৃষ্ণাই কয়৷
:জাননে এইবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে মোৰ বৰ বেয়া লাগিল৷কথাটো বেয়া লাগিব লগা কথা হয়নে নহয় মই নাজানো কিন্তু মোৰ কথাটো মনত পৰিলেই বেয়া লাগে – চম্পাই দুখেৰে কৈ উঠিল
:কি হ’লনো? – আলফুলে সুধিলে৷
:আমাৰ শশুৰৰ ঘৰখনত প্ৰত্যেকৰে নামত নিজৰ নিজৰ চাহ খোৱা কাপ আছে কিন্তু আমি নাথাকো বাবে আমাৰ নামত চাহখোৱা কাপ নাই৷এইবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে পিছে শাশুমাই মোৰ মানুহজনৰ বাবে এটা ধুনীয়া চাহখোৱা কাপ কিনি থ’লে কিন্তু মোৰ কাৰণে নিকিনিলে৷আমি যেতিয়া ঘৰৰ সকলো সদস্যই একেলগে বহি চাহ খালোঁ মোৰ চকুৰ আগতে সকলোৱে নিজৰ নিজৰ নামত থকা স্পেচিয়েল কাপত চাহ খাই থাকিল, মোৰ কাপটোহে স্পেচিয়েল নাছিল৷মোৰ চাহখোৱা কাপটো স্পেচিয়েল নহ'ল বাবেই মোৰ বৰ গাত লাগিল বুজিছ’,কাৰণ মই ভাবো কথাবোৰ সমব্যৱহাৰ হোৱা উচিত কিন্তু মুঠেও প্ৰতিবাদ নকৰিলোঁ,মনে মনে থাকিলোঁ৷ এই দুখৰ কথা মই কাকো কোৱা নাই আজিহে তহঁতৰ আগত কৈছোঁ৷কথাখিনি দেখিবলৈ সৰু কিন্তু মোৰ বাবে ডাঙৰ হৈ দেখা দিছে—মোৰ এনে লাগিছে –বোৱাৰী হোৱা বাবেই যেন মোৰ প্ৰতি এই অৱজ্ঞা৷ক’ চোন মোক কিয় ইম্পৰটেন্স দিয়া নাই?বোৱাৰী কাৰণেই নহয়জানো?কথাখিনি মনত পৰিলে মোৰ এজনী বাঘিনীলৈ ৰূপান্তৰ হ’ব মন যায়৷অৱজ্ঞা বস্তুটো মই বহুত বেয়া পাওঁ৷এইয়া মোৰ ভুল চিন্তাও হ’ব পাৰে৷মোৰ চিন্তাৰ দুৰ্বলতাও হ’ব পাৰে৷
চম্পাৰ কথাখিনি শুনি আলফুলে নিজৰ জীৱন দৰ্শন কবলৈ সাজু হৈ উঠিল –
:এটা কাম কৰিবা৷এই কথাখিনি কাগজ এখনত লিখিবা আৰু জ্বলাই দিবা৷যাৰ যাৰ ওপৰত তোমাৰ ক্ষোভ উপজিছে তেওঁলোকৰ নামত প্ৰাৰ্থনা কৰিবা৷ক্ষোভ আঁতৰি নোযোৱালৈকে প্ৰাৰ্থনা কৰিবা৷মনৰ মাজত যদি কথাখিনি আকৌ ভূমুকি মাৰে “cancel cancel cancel” তিনিবাৰ কবা৷
আলফুলৰ কথা শুনি কৃষ্ণাই মিচিক মাচাক কৈ হাঁহি থাকিল৷
:আচলতে আমাৰ ইগ’ থকা বাবেই কথাবোৰ গাত লাগে৷—কৃষ্ণাই ক’লে
:সঁচা কথা৷আমাৰ সকলোৰে আত্মসন্মান থকা বাবেই অৱহেলিত অনুভৱ কৰিলেই গাত লাগে কথাবোৰ৷আচলতে পৃথিৱীৰ বেছিভাগ মানুহেই চেন্সিটিভ৷পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন মানুহেই বুকুৰ কোনোবা কোণত নিজকেই ভালপাই আটাইতকৈ বেছি —আলফুলে ক’লে৷
আলফুলৰ আকৌ এবাৰ হিয়াচাকিলৈ মনত পৰিল৷
অফিচৰ পৰা আহি গধূলিপৰত বাৰান্দাখনতে বহি পৰিল আলফুল৷বাৰান্দাৰ লাইটটো জ্বলাবলৈ মন নগ’ল তাইৰ৷এন্ধাৰখিনি কিয় জানো আপোন আপোন লাগিল আলফুলৰ৷চোতালত জোনাকী পৰুৱা কেইটামান আপোনমনে উৰি থকা দেখিলে তাই৷আজি বাৰু সপোনটো দেখিবনে? চিপচিপীয়া বৰষুণ….হিয়াচাকিৰ ক্ষোভিত দুচকু…তাৰপিছত ….জোৰকৈ শব্দ কৰি … “ধাৰাম”….

Tuesday, 5 December 2017

“অলপ উভতি যাওঁ”

“অলপ উভতি যাওঁ”
সময় গতিশীল৷পল-ক্ষণ সকলো ইতিহাসে সামৰি লয়৷আশী-নব্বৈ দশকৰ দিনৰ কথাবোৰ এতিয়া আমাৰ বাবে নষ্টালজিয়া-সোনালী অধ্যায়---
ৰামানন্দ সাগৰৰ ৰামায়ণখন যেতিয়া টিভিত আৰম্ভ হৈছিল তেতিয়া আমাৰ ঘৰলৈ টি ভি অহাই নাছিল৷ আমি ওচৰৰ খুৰাহঁতৰ ঘৰত গৈ টি ভি চাইছিলোঁ৷সেইসময়ত ৰামায়ণৰ ওপৰিও ৱাছিং পাউডাৰ নিৰমা এডভাৰটাইজ,আই লাভ ইউ ৰাচনা এডভাৰটাইজ,মিকি এণ্ড ডনাল্ড ,স্পাইডাৰমেন, চাৰ্লি-চেপলিনৰ কৌতুক অভিনয়,বিক্ৰম-বেতাল আদিয়ে মোহাবিষ্ট কৰি ৰাখিছিল আমাক৷
লাহে লাহে আমি দেউতাক কুটুৰিবলৈ ধৰিলোঁ আমাৰ ঘৰতো এটা টি ভি লাগে বুলি৷আমাৰ কেনকেননিত ৰক্ষা নাপাই দেউতাই এদিন “চলৰা” কম্পেনীৰ টি ভি এটা আনি ঘৰত হাজিৰ কৰিলেহি৷পিছে কিবা কাৰণত সেই টিভিটো সলাই “আপট্ৰন” টি ভি এটা আহি আমাৰ ঘৰ শুৱনি কৰিলে৷ “আপট্ৰন” টি ভিটো আছিল আয়তাকাৰ,টি ভিটো নচলালে জপাই থ’ব পৰা চিষ্টেম৷তেতিয়া টিভি চেনেলো আছিল মাথোঁ দুটা—ডি ডি-১,ডি ডি-২৷তেতিয়াৰ টি ভি এন্টেনাডাল দীঘল বাঁহ এডালত লগাই ঘৰৰ এচুকত পুতি থোৱা হয় আৰু টিভিটো যদি কিবা কাৰণত বৰষুণ দিয়াৰ দৰে জৰজৰাই থাকে তেতিয়া এন্টেনাডাল পকাই থকা হয়৷বাহিৰত দুজনমানে এন্টেনাডাল পকাই থাকে আৰু ভিতৰত কেইজনমানে টিভি স্ক্ৰীনত চকু দি থাকে৷এন্টেনাডাল পকাই থাকিলে টিভিৰ জৰজৰণিটো থাকেই তাৰ লগতে দুডালমান ক’লা ৰেখা তল-ওপৰ কৰি থাকে;তাৰমাজতে মানুহৰ মাত-কথা ওলাই আৰু কোনোবা এপাকত ভাগ্য ভাল থাকিলে টিভিৰ ছবি ফটফটীয়া হয়৷তেতিয়াৰ দিনত কাৰ কাৰ ঘৰত টিভি আছে এন্টেনাডাল চায়েই গম পোৱা গৈছিল৷
আমাৰ ঘৰলৈ টিভি অহাৰ পিছত ঘৰতে বহি আৰামত টি ভি চাব পৰা হ’লো৷তেতিয়া টি ভি যিহেতু দুই এঘৰ মানুহৰ ঘৰতহে আছিল সেয়ে টি ভি যাৰ যাৰ ঘৰত নাছিল তেওঁলোকেও টি ভি চাবলৈ আহিছিল আৰু টিভি চোৱা কোঠাটো মানুহেৰে ভৰি পৰিছিল৷ৰামায়ণ, মহাভাৰত,পৰমবীৰ চক্ৰ,চন্দ্ৰকান্তা,শক্তিমান,মুগলী আদিবোৰ আছিল আমাৰ প্ৰিয় অনুষ্ঠান৷তেতিয়া দেওবাৰে দেওবাৰে দুপৰীয়া সৰ্বভাৰতীয় বিভিন্ন ভাষাৰ চিনেমা দিছিল৷চিনেমা আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে মুখেৰে কথা কব নোৱাৰা লোকসকলৰ হাতৰ অংগী-ভংগীৰে বাতৰি পৰিৱেশন দিছিল৷যিদিনাখন অসমীয়া ভাষাৰ চিনেমা দিছিল সেইদিনা আমাৰ মনবোৰ থৌকি-বাথৌ হৈ থাকিছিল৷ আমি খাই-বৈ,কাম-কাজ সামৰি অসমীয়া চিনেমাখন চাবৰ বাবে পূৰ্ণ-প্ৰস্তুতি চলাইছিলোঁ৷ওচৰ-চুবুৰীয়াও আহি ভিৰ কৰিছিলহি৷চিনেমাখন আৰম্ভ হোৱা সময়ত পৰিয়ালৰ কোনোবা এজন যদি বাৰীৰ চুকতো কাম কৰি থাকে বিচাৰি বিচাৰি চিঞৰি চিঞৰি মাতি অনা হৈছিল৷এনেকৈয়ে সোণমইনা, অজলা ককাই, আজলী নবৌ,হলধৰ,কোলাহল,হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়,শৃংখল,গংগা চিলনীৰ পাখি,জীৱন সুৰভি,ককা,নাতি আৰু হাতী,ড০ বেজবৰুৱা,চামেলী মেমচাহাব,শকুন্তলা আদি চিনেমাবোৰ চোৱা মনত পৰে৷চিনেমাৰ দুখলগা দৃশ্যবোৰত মা-খুৰী-মামীহঁতে ওলাই অহা চকুপানী ঢাকিবলৈ চাদৰৰ আঁচলটোৰে নিজৰ নিজৰ মুখবোৰ ঢাকি পেলাইছিল আৰু পিছত সেইয়াই হাঁহিৰ খোৰাক হৈছিলগৈ৷হিন্দী চিনেমাৰ ভিতৰত ৰাজেশ খান্না,শশী কাপোৰ,জীতেন্দ্ৰৰ ফিল্ম খুউব চাইছিলোঁ৷বুধবাৰ আৰু শুক্ৰবাৰে ৰাতি আঠ বজাত “চিত্ৰহাৰ” দিছিল৷আমি হ’ম-ৱৰ্ক আদি কৰি পঢ়ি-শুনি আজৰি হৈ চিত্ৰহাৰ চাবলৈ বহিছিলোঁ৷মোৰ ডাঙৰ বাইদেৱে মা-দেউতাৰ আগত চিত্ৰহাৰ চাবলৈ লাজ পাইছিল৷দেউতাই চিত্ৰহাৰ ওলালে –“কি ঔ বান্দৰৰ দৰে নাচি-বাগি থাকে!এইবোৰনো চাইনে!!” –এইবুলি কৈ উঠি গৈছিল৷এবাৰ চিত্ৰহাৰত ৰাজেশ খান্নাৰ “হাথি মেৰা চাথি” গানটো দি আছিল৷তাত হাতী ওলাইছিল৷হাতী দেখি মই মা-দেউতাক মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ – “অ’ মা, অ’ দেতা হাতী ওলাইছে,হাতী ওলাইছে….”৷বাইদেৱে মোৰ উৎসাহত চেঁচাপানী ঢালি পিঠিতে একভুকু লগাই দিছিল৷বাইদেৱে কিয় ভুকুটো দিছিল তেতিয়া বুজি নাপাই ভেঁ ভেঁ কৈ কান্দিছিলোঁ কিন্তু অলপ ডাঙৰ হৈ বুজিছিলো- মোক ভুকু দিয়াৰ কাৰণ৷নব্বৈ দশকৰ আমাৰ এই “আপট্ৰন” টিভিটো ২০০৭ লৈকে ধুনীয়াকৈ চলি আছিল পিছে৷
সেইসময়ত মাজে মাজে আমাৰ চুবুৰীয়া ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ভিচিপিত চিনেমা চোৱাৰ ধুম উঠিছিল৷সকলোৱে পইচা উঠাই ভিচিপি ভাৰাত লৈ গোটেই ৰাতিটো চিনেমা চাইছিল৷চিনেমা চাবলৈও পাল-পাতি লোৱা হৈছিল – আজি আমুকৰ ঘৰত চিনেমা চোৱা হ’ব, অহা সপ্তাহত তমুকৰ ঘৰত৷এই ভিচিপিতে মেইনে প্যাৰ কিয়া,আশিকী,চাজন,জামাই ৰাজা,কিয়ামত চে কিয়ামত তক,নৰসিংহ,ফুল অ’ৰ কাঁটে,চোলে আদি চিনেমাবোৰ চাইছিলোঁ৷দাদাহঁতে বিল্লা আৰু চাকাল থকা ভিলেইনৰ চিনেমা বেছি পচণ্ড কৰিছিল৷সিহঁতে ফাইট থকা চিনেমাক আগস্থান দিছিল৷আমাৰ দাদাৰ বহী এখন আছিল য’ত চিনেমাৰ ফটো কাটি আঠা লগাই থৈছিল আৰু ফটোত লগাই থোৱা চিনেমাখন চোৱাৰ পিছত ফটোখনৰ তলত চিনেমাখনত কেইটা ফাইট আছে,ভিলেইন কোন কোন আছে,হিৰ’ হিৰইন কোন আছে সকলো ধুনীয়াকৈ লিখি ৰাখিছিল৷
আমাৰ ঘৰত ফিলিপছৰ এটা ৰেডিঅ আছিল৷সেই ৰেডিঅটোতে গীতাঞ্জলী অনুষ্ঠান,নিয়োগ বাতৰি, আঞ্চলিক বাতৰি, মিচিং গীতৰ অনুষ্ঠান,সুৰৰ পানচৈ,অনুৰোধৰ গীতৰ অনুষ্ঠান সুৰৰ সাঁথৰি,ঘৰ-জেউতি,হিন্দী বোলছবিৰ গীতৰ অনুষ্ঠান,মইনাহঁতৰ অনুষ্ঠান কুঁহিপাঠ,যুৱ-বাণী আদি শুনি উপভোগ কৰা মনত পৰে৷
ঘৰত যেতিয়া ইলেকট্ৰিচিটিৰ সংযোগ নাছিল তেতিয়া আমি টেবুল লেম্প আৰু হাত লেম্পৰ পোহৰত পঢ়িছিলোঁ৷হাত লেম্পটো বেছি পোহৰ দিবৰ বাবে কাগজেৰে ঘূৰণীয়া চুঙা এটা বনাই লেম্পটোৰ ওপৰত টুপিৰ দৰে লগাই দিছিলো৷দাদাই গধূলিতে লেমৰ চিমনিকেইটা ধুনীয়াকৈ চাফা কৰি থৈছিল আৰু লেমত কেৰাচিন তেল ভৰাই থৈছিল৷পঢ়া-শুনা কৰোঁতে আমি যেতিয়া লিখিছিলো চিঞাহী কলমেৰে লিখিছিলোঁ৷কলমৰ নিব সলনি কৰিব পৰা ব্যৱস্থাও আছিল৷চেলপাৰ্ক চিঞাহী দোৱাতৰ পৰা কলমত চিঞাহী ভৰাইছিলোঁ৷নব্বৈ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা লেণ্ডফোন আহিছিল৷আমাৰ ঘৰৰ লেণ্ডফোনৰ প্ৰথম নম্বৰটো আছিল –৪২৮৯৬ আৰু কেইবাবছৰৰ পিছত সলনি হৈ হৈছিল ২৩২২২৷
সময়ৰ গতিশীলতাত এতিয়া সকলো সলনি হ’ল৷কথাবোৰ-দিনবোৰ মধুৰ স্মৃতিৰ এলবামত বন্দী হৈ ৰ’ল৷
 --- মৌচুমী বৰি

Tuesday, 31 October 2017

“জীৱন-দৰ্শন কথকতা” (১)

“জীৱন-দৰ্শন কথকতা”

                  -- মৌচুমী বৰি

অনবৰতে জীৱন দৰ্শনৰ কিতাপৰ মাজত ডুব গৈ থকা তপস্যাই কৈ উঠিল --

“আচলতে কি জানা স্নিগ্ধা,আমাৰ জীৱনত কিছুমান বিহযুক্ত ভাৱনা (যিবোৰক ইংৰাজীত toxic thought বুলি কয়) থাকে যিবোৰ ভাবনাই আমাৰ জীৱনটোক উদযাপন কৰাত বাধা হৈ দেখা দিয়ে৷ সেয়ে আমি যিমান পাৰো এই ভাবনা বোৰক চিৰদিনৰ বাবে বিদায় জনাব লাগে৷এনেকৈ বিদায় জনাব শিকিলে আমি জীৱনটোক ন-ৰূপত উদযাপন কৰিবলৈ সমৰ্থ হওঁ৷কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথা এয়ে যে বেছিভাগ মানুহেই বিহযুক্ত ভাৱনাবোৰক মনৰ মাজত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে৷
   এই যে তুমি ক’লা –তোমাৰ বন্ধুৰ স’তে হোৱা সংঘাত তুমি পাহৰিব পৰা নাই;যি কথাই তোমাক মাজে মাজে দুখত ম্ৰিয়মান কৰি তুলে৷মই ভাবো –তুমি কথাখিনি পাহৰা উচিত৷আমি জীৱনত আমাক অসুখী কৰা বহু কথাক এৰাই চলিব পৰাকৈ সাহসী হোৱা উচিত৷তোমাৰ মাথো এতিয়া এটাই ভাৱনা হোৱা উচিত – তেওঁৰ প্ৰতি শুভভাৱনা,তেওঁৰ প্ৰতি প্ৰাৰ্থনা৷” – তপস্যাৰ কথাখিনি স্নিগ্ধাই মনে মনে শুনি থাকিল৷স্নিগ্ধাৰ কিবা মানসিক অশান্তি হ’লেই তাই তপস্যা বাৰ ওচৰত হাজিৰ হয়হি৷তপস্যা বাৰ কথাবোৰ শুনাৰ পিছত মনটো ফৰকাল লাগে তাইৰ৷
:কিন্তু তপস্যা বা, পাহৰো বুলিলেই কথাবোৰ যে পাহৰিব নোৱাৰি!
স্নিগ্ধাৰ হুমুনিয়াহ ভৰা কথা শুনি তপস্যাৰ হাঁহি উঠিল৷
:আইজনী,পাহৰিব বিচৰা কথাবোৰ অলপ সাধনা কৰিলেই পাহৰিব পাৰি৷আমি আমাৰ অৱচেতন মনক যি কওঁ অবচেতন মনটোৱে তাকেই বুজি পায়৷গতিকে অৱচেতন মনটোক পতিয়ন নিয়াব লাগিব যে আমাক কষ্ট দিয়া ভাৱনাখিনিৰ পৰা মুক্তি পাইছোঁ বুলি৷আলাসতে সকলো বস্তু বিচাৰিলে নাপাবা নহয়৷
:সাধনা কেনেকৈ কৰিম?—স্নিগ্ধাই পুনৰ সুধিলে৷
:তাৰবাবে ধ্যান,মেডিটেচন আদি কৰিলে সোনকালে সুফল পাবা৷-তপস্যাই ক’লে৷
: তপস্যা বা, মোৰ লগৰ যে পৰিণীতা!তাইক মই একেবাৰে দেখিব নোৱাৰোঁ৷তাইৰ কথা-কাণ্ডবোৰে মোক বৰ অতিষ্ঠ কৰে৷ তাইক ভাল পাম বুলি ভাবিলেও তাই যিবোৰ কথা কৈ থাকে মোৰ মূৰৰ চুলি খঙত থিয় হৈ যায়৷কিন্তু কি কৰিবা,মোৰেই দুৰ্কপাল,ক্লাছৰূমত তাইক সদায়েই লগ পাব লগা হয়৷মোৰ কেতিয়াবা এনে লাগে কোনোবাই যেন মোক তাইৰ বিৰুদ্ধে কিবা খোৱাই হে থৈছে যাৰ বাবে দিনক দিনে মই তাইক দেখিব নোৱাৰা হৈ গৈ আছোঁ৷কিবা এটা উপায় দিয়ানা৷—স্নিগ্ধাই কৈ উঠিল৷
:বাৰু কোৱাচোন স্নিগ্ধা, খং উঠিলে অপকাৰ কাৰ হয়?তুমি যেতিয়া খং কৰা,মন কৰিবাচোন তোমাৰ উশাহ-নিশাহবোৰ ধীৰ-স্থিৰ হৈ নাথাকে,তুমি নিজকে অসহজ অনুভৱ কৰা…হয় নে নহয়? তুমি যাৰ ওপৰত খং কৰা তেওঁ তোমাৰ খংটো গ্ৰহণ কৰিবও পাৰে নকৰিবও পাৰে কিন্তু আমি নিজৰ মাজত খং সৃষ্টি কৰি নিজৰ দেহৰ-মনৰ অপকাৰ মাতি অনাহে হয়৷গতিকে পৰিণীতাৰ ওপৰত খং কৰি লাভ হৈছে জানো?আৰু পৰিণীতাৰ প্ৰতি যেতিয়া তুমি এটা বেয়া চিন্তা সৃষ্টি কৰিবা সেই চিন্তাটো তৰংগায়িত হৈ পৰিণীতাৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব আৰু পৰিণীতাইও তোমাৰ প্ৰতি এটা বেয়া ভাৱনাই সৃষ্টি কৰিব যি তোমাৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পেলাব৷ফলত তোমালোকৰ মাজত কেতিয়াও সদভাৱৰ সৃষ্টি হ’বলৈ সুযোগ নাপাব৷সেইকাৰণে যিমান পাৰা তাইৰ প্ৰতি সদভাৱ সৃষ্টি কৰা আৰু তাইৰ স্বভাৱৰ প্ৰকৃতিক স্বীকাৰ কৰি লোৱা যে তাই তেনেকুৱাই৷আমি প্ৰতিজন মানুহেই বেলেগ বেলেগ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ,বেলেগ বেলেগ সংস্কাৰৰ অধিকাৰী৷গতিকে সকলোৱে প্ৰতিজন মানুহক তেওঁ যেনেকুৱা তেনেভাৱেই গ্ৰহণ কৰি লোৱা উচিত৷
আৰু এটা কথা-তোমাৰ সুখ-দুখৰ চাবিকাঠী কিয় পৰিণীতাক দিবা?মানে তুমি পৰিণীতাৰ দ্বাৰা কিয় পৰিচালিত হ’বা?তুমি এনে এক মানসিক স্থিতিত থাকিব লাগিব যাতে পৰিণীতাৰ দ্বাৰা হোৱা কোনো কৰ্ম-কাণ্ডই তোমাৰ মানসিক প্ৰশান্তি বিঘ্নিত কৰিব নোৱাৰে৷মনৰ মাজত আওৰাবা—“I am master over my thoughts,feelings and Sansker.”

জানা স্নিগ্ধা, আমি বেছিভাগ মানুহেই মুখৰ পৰা উচ্চাৰিত শব্দৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হওঁ৷সেয়ে নিজে কথা কোৱাত সাৱধান হোৱাৰ লগতে নিজৰ মনক এনে এক শক্তিশালী স্থিতিত ৰাখিব লাগে যে আমাৰ স্বস্থিতি সদায় অটুট থাকে৷

--তপস্যা বা,তুমি কোৱা কথাবোৰ মিছা নহয় কিন্তু বাস্তৱত প্ৰয়োগ কৰা ইমান সহজো নহয়৷সকলোবোৰ জনাৰ পিছতোচোন আমাৰ হঠাতে খং উঠে,হঠাতে দুখ লাগে৷
:মানসিক স্থিতি দূৰ্বল থাকিলেই এনে হয় স্নিগ্ধা তাৰবাবে অলপ সাধনাৰ প্ৰয়োজন৷এই যে তুমি ক’লা—বাস্তৱত প্ৰয়োগ কৰা ইমান সহজ নহয়৷এবাৰটো পৰীক্ষা কৰি চোৱা নিজৰ লগত৷প্ৰতিমুহুৰ্ততে পৰিণীতাৰ লগত তোমাৰ সম্বন্ধ খুবেই ভাল বুলি অনুভৱ কৰাচোন আৰু পৰিণীতাৰ প্ৰতি শুভভাৱনা সৃষ্টি কৰি চোৱাচোন তুমি মেজিক দেখিবলৈ পাবা – মই কৈছোঁ৷

  : হ’ব বাৰু তপস্যা বা, মই পৰিণীতাক ভাল পাবলৈ চেষ্টা কৰিম৷তাইৰ কোনো কথাত মই খং নকৰোঁ৷ – এইবুলি কৈ স্নিগ্ধা ঘৰ পালেগৈ৷

তপস্যা বাই ইমান ধুনীয়াকৈ কথাবোৰ কয়৷মইও যদি তপস্যা বাৰ দৰে হ’লোহেঁতেন!—স্নিগ্ধাই ভাবিলে৷হঠাতে স্নিগ্ধাৰ কোঠাত ককায়েকৰ প্ৰৱেশ হ’ল৷
:অ’ই ভন্টী, মোৰ বৰ দুখ হৈছে জান’ – ককায়েক দিপ্লুৱে স্নিগ্ধাৰ আগত দুখেৰে কৈ উঠিল৷
:কি দুখ হৈছে তোৰ?ক’চোন – স্নিগ্ধাই ক’লে৷
:মই ভায়লিনাক ভাল পাওঁ,কিন্তু তাই মোক ভাল নাপায়৷-ককায়েকে দুখেৰে ক’লে৷
স্নিগ্ধাৰ হঠাতে তপস্যা বাৰ দৰে জীৱন দৰ্শনভৰা কথা কবলৈ মন গ’ল৷তাই তপস্যা বাৰ দৰে গহীন হৈ ল’লে আৰু ক’লে –
:আমি যাক ভাল পাওঁ তেওঁ আমাক ভাল নাপালেও আমি তেওঁক গোটেই জীৱন ভাল পাই থাকিব পাৰোঁ৷তাতেই আমাৰ জীৱনৰ সাৰ্থকতা…..
স্নিগ্ধাৰ কথা শুনি  দিপ্লুৰ ভাল লগাৰ পৰিবৰ্তে খংহে উঠিল৷
:তই তাৰমানে ভায়লিনাই মোক একেবাৰে ভাল নোপোৱাটোৱেই বিচাৰিছ’ ন?উপন্যাস পঢ়ি পঢ়ি তোৰ মূৰটো গ’ল৷গোটেই উপন্যাস সোপা দলিয়াই দিম ৰ’৷আৰু সেইজনী তপস্যা নে কি দাৰ্শনিকৰ দৰে যে কথাবোৰ কয় তই তাইৰ ওচৰলৈ গৈ গৈ বেয়া হ’লি৷ভায়লিনাৰ ভাল পোৱা পাবলৈ তই মোক সহায় কৰিবি বুলিহে তোৰ ওচৰলৈ আহিছিলোঁ আৰু তই এইবিলাক ডায়লগ মাৰ’—হুঁহ….কিতাপী ডায়লগ মোৰ আগত মাৰি নেদেখুৱাবি৷”
ককায়েক দিপ্লু ফোঁ ফোঁৱাই কোঠাৰ পৰা বাহিৰ হ’ল৷স্নিগ্ধাই ককায়েকৰ খং দেখি কিংকৰ্ত্তব্যবিমূহ হৈ ৰ’ল৷
 – “শান্ত হোৱা দিপ্লু দা,খং উঠিলে নিজৰ হে অপকাৰ হয়!!তোমাৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি মই তপস্যা বাৰ ওচৰলৈ যাব লাগিব….” ভাবিলে তাই৷



পাঠকৰ অনুভৱ:
সুন্দৰ মনস্তাত্বিক লিখনি ৷ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব’ৰ নাটকীয় সংলাপৰ দৰে ৷ বৰ ভাল লাগিল ৷ -- সত্য়েন্দ্ৰ বৰদলৈ