Showing posts with label গল্প. Show all posts
Showing posts with label গল্প. Show all posts

Sunday, 10 March 2019

“বমি”

“বমি”
হোমৰ গুৰিত দৰা-কইনা বহি আছে৷দুয়োৰে হাতত দুটা এন্ড্ৰইড মবাইল ফোন৷দুয়োৰে চকু নিবদ্ধ মবাইল ফোনত৷পূজাৰীয়ে মন্ত্ৰোচাৰণ কৰি আছে যদিও পূজাৰীজনৰ হাততো এন্ড্ৰইড মবাইল ফোন আৰু ফোনৰ ওপৰত চকু দিয়েই তেওঁ মন্ত্ৰোচাৰণ কৰি আছে৷দৰা-কইনাক আগুৰি বহি আছে পৰিয়ালৰ ইষ্ট-কুটুম্ব সকল ৷তেওঁলোকৰ হাতে হাতেও স্মাৰ্ট ফোন আৰু চকু নিবদ্ধ ফোনৰ ওপৰত৷মাজতে পূজাৰীয়ে কৈ উঠিল—“কইনাৰ দেউতাকে অৰিহণা দিব লাগে”৷ফোনৰ ওপৰত চকু নিবদ্ধ থকা দেউতাকেও পেটিএমৰ যোগেদি টিপিককৈ অৰিহণা পঠায়েই দিলে পূজাৰীৰ একাউন্টলৈ৷পূজাৰীয়ে কৈ উঠিল – “এতিয়া দৰা-কইনাই হোমৰ চাৰিওফালে ঘূৰিব লাগে”৷কইনাই দৰাৰ লগত টিপিককৈ প্ৰথমে চেল্ফি এখন উঠি ল’লে তাৰপিছত হোমৰ গুৰিৰ চাৰিওফালে ঘূৰিবলৈ লাগিল৷ঘূৰি থাকোতেও দৰা-কইনা দুয়ো ফোন চাই চাই ঘূৰি থাকিল৷মালা পিন্ধাব লওঁতেও দুয়ো এখন হাতেৰে ফোন চাই চাই আনখন হাতেৰে মালা পিন্ধাওঁতে দুয়ো ইজনে সিজনক নিপিন্ধাই বেলেগকহে মালা পিন্ধালে৷---হোৱাটচএপত ভাইৰেল হোৱা ভিডিঅটো চাই উঠি ত্ৰিশ শতাংশ চাৰ্জ থকা মবাইলটো চাৰ্জাৰত লগাই নমিতা মুখ-হাত ধুবলৈ গ’ল৷বাথৰূমৰ পৰা ওলাই গামোচাখনেৰে মুখখন মচি মচি পুনৰ হোৱাটচএপত কিবা মেচেজ আহিছে নেকি চালে তাই৷তাৰপিছত ধূণা লগাই গোসাঁইঘৰত চাকি জ্বলালে৷কোঠাই কোঠাই ধূপ এডাল এডাল গুজি পুনৰ চাৰ্জত থকা ফোনটো কিমান শতাংশ চাৰ্জ হৈছে চালে৷কলিং বেলটো বাজি উঠিল৷ তাই দুৱাৰ খুলি দিলে৷মবাইল পিটিকি পিটিকি সীমান্ত সোমাই আহিল৷নমিতাৰ হাতত অফিচ বেগটো দি ফোনটো চাৰ্জাৰত লগাই সীমান্ত বাথৰূমত সোমাল৷সীমান্ত বাথৰূমৰ পৰা ওলোৱা লৈকে নমিতাই ফেচবুকখন অলপ চাই লওঁ বুলি ভাবিলে৷ চাৰ্জত দি থোৱা ফোনটোৰ স্ক্ৰীনলক খুলি ফেচবুক খুলিলে আৰু বিভিন্নজনৰ আপডেটবোৰ চাই গ’ল৷ভাল লগা আপডেটবোৰত লাইক দিলে তাই৷ সীমান্ত বাথৰূমৰ পৰা ওলালত নমিতাই ফোনটো থৈ চাহ বনাবলৈ গ’ল আৰু দুকাপ চাহ কৰি টেবুলত থৈ সীমান্তক মাতিলে৷দুই এটা কথাৰ বিনিময় কৰি দুয়ো চাহ খাই খাই ফোন চালে ৷ৰাতিলৈ ভাত-পানী খাই উঠি দুয়ো বিচনাত পৰিল আৰু নিজৰ নিজৰ ফোনত নিজৰ পচন্দৰ বস্তুবোৰ চাই চাই টোপনি গ’ল৷
পুৱা প্ৰথমে সীমান্ত উঠিল৷হাতত ব্ৰাচডাল লৈ কলগেট লগালে আৰু ফোনটো হাতত লৈ চোফাখনত বহি পৰিল৷ব্ৰাচডাল মুখত ভৰাই তেওঁ হোৱাটচএপ চোৱা আৰম্ভ কৰিলে৷কৌতুকধৰ্মী বাৰ্তাবোৰ পঢ়ি মুখত হাঁহি বিৰিঙিল সীমান্তৰ আৰু কলগেটৰ পানীখিনি মুখৰ পৰা ওলাই থুতৰিলৈ বৈ আহিল৷অলপদেৰিৰ পিছত নমিতাও উঠি আহিল হাতত ফোন লৈ৷পিছে তাই ফোনটো থৈ প্ৰথমে ব্ৰাচ কৰি ল’লে তাৰপিছত কুহুমীয়া পানী এগিলাছ খালে আৰু ফোনটো লৈ আৰামত বহি ল’লে৷ইউটিউব খুলি পাঁচ মিনিটৰ মেডিটেচন কৰিলে তাৰপিছত হোৱাটচএপ-ফেচবুক চাই দিনটোৰ আৰম্ভণি কৰিলে৷
এদিন নমিতাৰ ঘৰলৈ দুদিনমান থাকিবৰ বাবে নমিতাৰ বান্ধৱী অপৰ্ণা আহিল৷অপৰ্ণাৰ আকৌ এটা স্বভাৱ আছে যে কোনোবাই একেটা কাম ঘনাই কৰি থকা দেখিলে তাইৰ বমি আহি যায়৷ নমিতা আৰু সীমান্তৰ মবাইল ফোন চোৱা ধূণ দেখি অপৰ্ণাৰ বমি আহোঁ আহোঁ অৱস্থা হ’ল৷সিহঁত দুটাই যিমানে মবাইল ফোন চাই সিমানে তাই অ’ক অ’ক কৰি বেচিন পাইগৈ কিন্তু বমি ওলাই নাহে৷নমিতাই কথাটো মন কৰি অপৰ্ণাক সুধিয়েই পেলালে – “কি অ,তোৰ বমি আহিব লৈছে যে?পেটটো বেয়া কৰিছে নেকি?” নমিতাৰ কথা শুনি অপৰ্ণাই মিছাকৈ ক’লে – “ওঁ,পেটটো কিবা ভাল লগা নাইচোন৷”অপৰ্ণাৰ পেট ভাল কৰিবলৈ সীমান্তই ফাৰ্মাচীৰ পৰা পেটৰ ঔষধ লৈ আহিল৷নমিতাই অপৰ্ণাক পানী এগিলাছ দি ক’লে –“টেবলেট এটা খাই দে৷”
নমিতাৰ ঘৰলৈ অপৰ্ণা অহা খবৰ পাই সিহঁতৰ বান্ধৱী হীমানী আহিল অপৰ্ণাক লগ কৰিবলৈ৷হীমানীৰ লগত আঠ বছৰীয়া পুত্ৰ৷সি মাকৰ ফোনটো লৈ গে’ম খেলাত ব্যস্ত৷ অপৰ্ণাই তাক মৰমেৰে সুধিলে –“বাবা,তোমাৰ নামটো কি?” সি ফোনলৈ চকু দিয়েই উত্তৰ দিলে –“মোৰ নাম বাবা নহয়” ৷তাৰ কথা শুনি তিনিজনীয়ে গিৰ্জনী মাৰি হাঁহি উঠিল৷অপৰ্ণাই পুনৰ ক’লে – “ঠিক আছে বাৰু,তোমাৰ নাম বাবা নহয়৷এতিয়া কোৱা তোমাৰ নামটো কি?” সি তপৰাই গে’ম খেলি খেলিয়েই উত্তৰ দিলে –“সাগৰ সংগম প্ৰিয়ম বৰঠাকুৰ৷” ইফালে ল’ৰাটোৰ ফোনত গে’ম খেলাৰ ধূণ দেখি বমিৰ বেগ অহা বাবে অপৰ্ণা পুনৰ বেচিন পালেগৈ৷অপৰ্ণা আৰু হীমানীয়ে কি হ’ল কি হ’ল বুলি অপৰ্ণাৰ কাষ পালেহি৷অপৰ্ণাই ফোঁপাই ফোঁপাই কৈ উঠিল – “মোৰ গা টো ভাল নহয় অ’৷অলপ শুওঁ দেই,তহঁতে কথা পাত৷”হীমানীহঁতক কথা পাতিবলৈ দি অপৰ্ণা শুই পৰিল৷ ভাবিলে –“কাইলৈকে ঘৰলৈ যামগৈ৷এসপ্তাহ থাকিম বুলি ভাবিছিলো যদিও নোৱাৰো এইখন ঘৰত থাকিবলৈ৷”
গধূলী সীমান্ত অফিচৰ পৰা অহাৰ পিছত চাহপৰ্বত সীমান্ত-নমিতাই ফোন চাই চাই চাহত চুমুক দিলে আৰু অপৰ্ণাই সিহঁতলৈ চাই চাই চাহত চুমুক দিলে৷কিন্তু হঠাতে অপৰ্ণাৰ বমিৰ বেগ ইমান জোৰকৈ আহিল যে অপৰ্ণাৰ হাতত থকা কাপটোৱে জোৰকৈ নাচন এটা দি কাপৰ চাহখিনি মজিয়াত পেলাই দিলে৷সীমান্ত-নমিতাই হঠাতে কি হৈ গ’ল ধৰিবই নোৱাৰিলে৷অপৰ্ণাক বেচিনলৈ যোৱা দেখিহে গ’ম পালে অপৰ্ণাৰ পেটৰ অসুখটো ভাল হোৱা নাই বুলি৷অপৰ্ণাই সেহাই সেহাই সীমান্ত-নমিতাক ক’লে—“মই কাইলৈ পুৱাই ঘৰলৈ যামগৈ৷তাতে ডাক্তৰক দেখুৱাই ল’ম৷”

Tuesday, 27 March 2018

“বৰুৱা আৰু বৰুৱাৰ পৰিবাৰ”

“বৰুৱা আৰু বৰুৱাৰ পৰিবাৰ”
“টুং” শব্দ কৰি বৰুৱাৰ হোৱাটচএপত মেচেজ আহিল৷বৰুৱাই দেখিলে এটা অচিনাকী নম্বৰৰ পৰা অহা মেচেজ৷বৰুৱাই প্ৰফাইল পিকচাৰ খন চালে—কোন হ’ব পাৰে!কিন্তু এইয়া কি?প্ৰফাইল ফটোখনৰ মানুহজন ইতিমধ্যে স্বৰ্গগামী হৈছে মানে প্ৰফাইল ফটোখনতো এখন ফটো আছে য’ত ফটোখনত এধাৰি মালা পিন্ধাই থোৱা আছে৷বৰুৱাই অচিনাকী নম্বৰত মেচেজ লিখিলে—
:কোন হয় বাৰু আপুনি? অনুগ্ৰহ কৰি পৰিচয়টো দিবচোন৷
:ওৱা,মই মোহন আকৌ!হেৰৌ মোহনক পাহৰিলি?
:অ’ মোহন৷হেৰৌ প্ৰফাইল ফটোখনত মৃতব্যক্তিৰ ফটো এখন দি থ’লে মই বাৰু কেনেকৈ চিনি পাম তই মোহন বুলি?
:অ’,সেইয়া মোৰ দদাইদেউ…আজি দদাইদেউৰ মৃত্যুবাৰ্ষিকী,সেয়ে ফটোখন দি থৈছোঁ৷
:আচ্ছা!!
“ফেচবুক,হোৱাটচএপত ভিন ভিন ব্যক্তিত্বৰ মানুহ দেখা যায়৷কিছুমান মানুহে এবাৰ প্ৰফাইল ফটো লগোৱাৰ পিছত কস্মিনকালেও ফটোখন আঁতৰাই নেপেলায়৷শিলৰ ৰেখা হৈ বহি ৰয় ফটোখন৷আৰু কিছুমান মানুহে ঘনে ঘনে প্ৰফাইল ফটো সলাই থাকে৷কিছুলোকে যদি এসপ্তাহৰ মুৰে মুৰে সলাই কিছুলোকে আকৌ দিনতে দহবাৰমান সলায়৷চখ!!এইয়াইটো চখেই আৰু৷”—বৰুৱাই ভাবে৷
বৰুৱাৰ পৰিবাৰেও আকৌ দুদিনৰ মুৰে মুৰে প্ৰফাইল ফটো সলাই ভাল পায়৷ভেলেন্টাইন ডে আৰু বিবাহবাৰ্ষিকীৰ দিনা তেওঁলোকৰ যুগ্মজীৱনৰ ফটোখন প্ৰফাইল ফটো হিচাপে লগাই থয়৷নিজৰ সন্তানৰ জন্মদিনত সন্তানৰ ফটোখন লগাই থয়৷বৰুৱাই পিছে হোৱাটচএপৰ জন্মতে যিখন ফটো লগালে সেইখন আৰু আজিলৈকে সলোৱাই নাই৷প্ৰফাইল ফটো ঘনে ঘনে সলোৱাটো সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ কাম যেন লাগে বৰুৱাৰ!
ফেচবুকতো একেই৷বৰুৱা আৰু বৰুৱাৰ পৰিবাৰৰ আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য৷ফেচবুকৰ প্ৰফাইল ফটোখনো বৰুৱাই ফেচবুক খোলা দিনাই যি লগালে তাৰপিছত আৰু সলোৱাই নাই কিন্তু বৰুৱাৰ পৰিবাৰে আজিৰ তাৰিখলৈকে এহাজাৰতকৈও ওপৰৰ প্ৰফাইল ফটো সলালে৷বৰুৱাই ৰাতি এবাৰেই ফেচবুক চায়৷অকল চাইহে!! ক’তো লাইক-কমেন্ট দিয়াৰ নাম-গোন্ধ নাথাকে৷পিছে বৰুৱাৰ পত্নীয়ে দিনে দহবাৰতকৈ ওপৰৰ আপডেট দিয়ে৷নিজৰ ফেচবুক ফ্ৰেণ্ডৰ সকলোৰে আপডেটত লাইক-কমেন্ট দিবলৈ নাপাহৰে৷নিজৰ আপডেটতো কিমানজনে লাইক দিলে,কোনে কোনে লাইক দিলে সকলোবোৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰে৷প্ৰথম প্ৰথম ফেচবুক খুলোঁতে বৰুৱাৰ পৰিবাৰৰ মনটো লাইক-কমেন্টৰ হিচাপেৰে উঠা-নমা কৰিছিল৷যদি ফটো এখনত লাইক তেনেই কম আৰু কমেন্ট নাথাকে তেন্তে পাকঘৰত চাহ বনাই থাকোঁতেও পৰিবাৰৰ মুখখন ওন্দোলা মেঘৰ দৰে হৈ থাকিছিল৷তাৰোপৰি বেষ্টফ্ৰেণ্ড কেইগৰাকীয়ে কমেন্ট নিদিলেটো ৰাতিও ট ট কৈ চকু মেলি চিন্তা কৰি ৰৈছিল – আজি আৰতি,প্ৰবীনাহঁতে মোৰ ফটোখনত কেলেইনো কমেন্ট নিদিলে বাউ??আজিকালি বিজুৱে যে মোৰ কোনো আপডেটতেই লাইক নিদিয়া হ’ল!!বৰুৱাৰ পৰিবাৰে মাজতে বিয়াগোম বিয়াগোম সাহিত্যিক কেইগৰাকীমানকো নিজৰ ফেচবুক ফ্ৰেণ্ড লিষ্টত আনিছিল আৰু তেওঁলোকৰ আপডেট দেখাৰ লগে লগেই লাইক-কমেন্ট দিবলৈ তৎপৰ হৈ পৰিছিল কিন্তু নিজৰ লাইক-কমেন্টৰ গণ্ডাই গণ্ডাই হিচাপ ৰখা মানুহজনীয়ে যেতিয়া দেখিলে যে সেই বিয়াগোম সাহিত্যিক কেইগৰাকীয়ে ভুলতো তেওঁৰ আপডেটত লাইক এটা নিদিয়ে সেয়ে এদিন বৰুৱাৰ পৰিবাৰ প্ৰচণ্ড অভিমানত ফাটি পৰিল আৰু একেকোবতে ব্লকায়েই দিলে৷পিছে আজিকালি বৰুৱাৰ পৰিবাৰ বৰ সংযমী হৈ পৰিছে৷বহু বছৰীয়া ফেচবুকৰ ধুমুহা-বৰষুণৰ অভিজ্ঞতাৰ অন্তত লাইক-কমেন্টে টলাব নোৱাৰাকৈ ব্যক্তিত্ব গঢ়ি তুলিছে তেওঁ৷পৰিবাৰৰ পৰিৱৰ্তন দেখি বৰুৱাই আজিকালি গোঁফৰ তলতে মিচিকিয়াই হাঁহে৷
এদিন বৰুৱাই নিজৰ ফেচবুক পেজ খুলি পৰিবাৰক নিজৰ বন্ধুৰ পৰিয়ালৰ ফটো দেখাই আছিল৷হঠাতে বৰুৱাৰ পৰিবাৰ ফেটীসাপে ফঁচ কৰা দি ফচফচাই উঠিল৷
:বন্ধুৰ পৰিয়ালৰ ফটোযে দেখুৱাইছা!!নিজৰ পৰিয়ালৰ ফটো কেতিয়াবা ফেচবুকত আপল’ড কৰি পাইছা??আমাৰ যুগ্মফটো কেতিয়াবা প্ৰফাইল পিকচাৰ কৰি পাইছা??? হুঁহ!!মইহে গোটেই জগতখনকে দেখুৱাই থাকোঁ!!
বৰুৱাই গম পালে মানুহজনীয়ে ইমানদিনে তেওঁৰ ওপৰত অভিমানৰ পাহাৰ গঢ়াই থৈছে৷ফটো আপল’ড কৰিবলৈ এলাহ কৰা বৰুৱাই পৰিবাৰৰ অভিমান ভাঙিবলৈকে লেপটপটো খুচৰি থাকিল –তেওঁলোকৰ যুগ্ম ফটো এখন বিচাৰি৷

Sunday, 11 March 2018

দুটি দৃশ্যপট

দুটি দৃশ্যপট

(১)
“টানিষ্কাৰ দিনপঞ্জী”
টানিষ্কাই হোৱাটচাপৰ ৰেকৰ্ডিং অপচনত বুঢ়া আঙুলিৰে হেঁচি ধৰি পাৰ্থিৱক ফুচফুচাই ক’লে--
:আই লাভ ইউ….শুই যোৱা জান
:আই লাভ ইউ টু দেহা ….শুই যোৱা –সিফালৰ পৰা পাৰ্থিৱৰ মেচেজ আহিল৷
টানিষ্কাই সেউজীয়া ঘাঁহ-বন,নদীৰ পাৰ,পাহাৰ আদিত পাৰ্থিৱৰ স’তে নাচি থকা সপোন দেখি দেখি টোপনিত ঢলি পৰিল৷
কলেজ বন্ধ৷ৰাতি দেৰিলৈকে পঢ়ি থকা বুলি ভবা টানিষ্কাৰ মাকে টানিষ্কাক ৰাতিপুৱা সোনকালে নজগালে আৰু তাই এঙামুৰি এটা দি এঘাৰ বজাত বিচনাৰ পৰা উঠিল৷উঠিয়েই গাৰুৰ তলত থোৱা এন্ড্ৰইড স্মাৰ্ট ফোনটো হাতত তুলি লৈ হোৱাটচাপ খুলিলে আৰু পাৰ্থিৱলৈ মেচেজ দিলে –
:জান,উঠিলানে?
নাই,পাৰ্থিৱে মবাইল ডাটা অনেই কৰা নাই…তাৰমানে সি উঠাই নাই….তাৰপিছত তাই ইনা,মীনা,টিনা,অংশু সকলোলৈ হোৱাটচাপত গুড মৰ্ণিং দিবলৈ লাগি গ’ল৷বিশজন বন্ধু-বান্ধৱী আৰু দহটা গোটলৈ দিনটো শুভ হোৱাৰ শুভ-বাৰ্তা পঠিয়াই উঠি থাওকতে ফেচবুকটোও চাই ল’লে৷আগদিনা আপল’ড কৰা “ৰসে চৌ চৌ” ৰেষ্টুৰেন্টত পাৰ্থিৱৰ স’তে চেল্ফি তুলা ফটোখনৰ লাইক কিমানটা পালে আৰু কোনে কোনে লাইক দিলে সকলোবোৰ চাই মেলি স্মাৰ্ট ফোনটো চাৰ্জত দি তাই শোৱা কোঠাৰ পৰা ওলাই গৈ মুখত ব্ৰাছ ভৰালে৷ঘপাঘপ দাঁত ব্ৰাছ কৰি ঘুট ঘুট কৈ পানী এগিলাছ খাই পুনৰ চাৰ্জত দিয়া ফোনটোৰ ওচৰ পালেহি৷পাৰ্থিৱে মেচেজ পঢ়িলেনে নাই চালে!!নীলা ৰঙৰ ৰাইট চিন দুটা দেখি তাইৰ মুখখন উজ্বলি উঠিল৷
:মাজনী,গাখীৰ গিলাচ খাই লোৱা – মাকে চিঞৰিলে
:অঁ গৈছোঁ মা….এইবুলি কৈ ফোন টিপি টিপি তাই ডাইনিং টেবুলত বহিল৷
পাৰ্থিৱে চোন মেচেজ দিয়া নাই! কপাল থুপ খালে তাইৰ!হুঁহ!আজি দিম মজা!—ভাবিলে তাই
ফোনটোত চকু থৈ থৈয়েই তাই গাখীৰ গিলাচ খাই শেষ কৰিলে৷তাৰপিছত ফোনটো পুনৰ চাৰ্জত দি গা ধুবৰ বাবে বাথৰূমত সোমাল৷গা ধুই উঠি কাপোৰ কেইটা চাদত মেলি পুনৰ আহি ফোনটো টিপিলেহি—পাৰ্থিৱৰ ফোন-মেচেজ আহিছে নেকি চালে৷
:দেহা,দুই বজাত ওলাই আহিবা…ৰসে চৌ চৌত বহি কথা পাতিম৷আই লাভ ইউ দেহা …মই ৰৈ থাকিম দেই৷
পাৰ্থিৱৰ মেচেজৰ উত্তৰ লিখিলে তাই—
:k
:খং কৰিছা নেকি দেহা..কে বুলি লিখিলা যে?তুমি খং উঠিলেই বেয়া মাতষাৰ মাতা নহয়!!খং নকৰিবা প্লীজ… ---- পাৰ্থিৱৰ পৰা মেচেজ আহিল৷
:কে মানে অ’কে -- গাঁৱলীয়া ভূত মিষ্টাৰ পাৰ্থিৱ বৰুৱা…তুমি যে এতিয়াও মডাৰ্ণ হ’বই পৰা নাই৷--- টানিষ্কাই পাৰ্থিৱৰ মেচেজৰ উত্তৰ দিলে৷
:হাই, তোমাৰ ডিপিখন যে ইম্মান ধুনীয়া লাগিছে! –টিনাৰ মেচেজ আহিল টানিষ্কালৈ
:Tysm --টানিষ্কাই লিখিলে৷
তাৰপিছত ভাত-পানী খাই স্কুটিখন লৈ দুই বজাত টানিষ্কা ওলাই গ’ল৷ওলাই যাওঁতে মাকে তাইক গধূলি বিয়া এখন খাবলৈ যাব লাগিব বাবে সোনকালে আহিবলৈ তাগিদা দিলে৷
“অক্কে মাম্মী” বুলি কৈ টানিষ্কাই স্কুটি লৈ মাকৰ চকুৰ পৰা নেদেখা হ’ল৷
গধূলি মাকৰ স’তে টানিষ্কা বিয়া ঘৰ পালেগৈ৷কইনাই লগৰ বান্ধৱীবোৰৰ স’তে,পৰিয়ালৰ লোকৰ স’তে চেল্ফি তোলাত ব্যস্ত৷টানিষ্কাৰো মনটো উচপিচাই থাকিল কেতিয়াকৈ কইনাৰ স’তে চেল্ফি এখন তুলি ফেচবুকত আৰু হোৱাটচাপত পঠাব পাৰে!! অৱশেষত কোনোবা এপাকত মাকৰ কাষৰ পৰা উঠি গৈ মুখখন জোঙা কৰি কইনাৰ স’তে চেল্ফি এখন তুলি ল’লে তাই৷চেল্ফিখন তুলি আহিয়েই মাকৰ কাষত বহি পাৰ্থিৱলৈ ফটোখন পঠালে আৰু মেচেজ লিখিলে –
:মোক কেনে দেখিছা জান?
:ৱাও!মোৰ বিশ্বসুন্দৰীজনী!তামাম লাগিছে তোমাক
টানিষ্কাই পাৰ্থিৱক চুমা ইম’জি কেইটামান দি স্মাৰ্টফোনটো সামৰি থ’লে৷
বিয়াঘৰৰ পৰা উভতি আহি থাকোঁতে টানিষ্কা বিয়াঘৰত তোলা ফটোবোৰ ফেচবুকত আপল’ড কৰাত ব্যস্ত হৈ পৰিল৷
:থ’চোন তোৰ ফোনডাল৷কেতিয়াবা মন যাব থেকেচি ভাঙি পেলাম – মাকে বিৰক্তিৰে কৈ উঠিল
মাকৰ বিৰক্তি ভৰা মুখখন দেখি তাই ফোনটো বেগৰ ভিতৰত ভৰাই থ’লে আৰু মাকক সাৱটি ধৰি চুমা এটা খাই দিলে যাতে মাকৰ খং নিমিষতে অন্তৰ্ধান হয়৷
ৰাতি শুবলৈ লৈ টানিষ্কাই হোৱাটচাপৰ ৰেকৰ্ডিং অপচনত বুঢ়া আঙুলিৰে হেঁচি ধৰি পাৰ্থিৱক ফুচফুচাই ক’লে--
:আই লাভ ইউ….শুই যোৱা জান
:আই লাভ ইউ টু দেহা ….শুই যোৱা –সিফালৰ পৰা পাৰ্থিৱৰ মেচেজ আহিল৷
টানিষ্কাই সেউজীয়া ঘাঁহ-বন,নদীৰ পাৰ,পাহাৰ আদিত পাৰ্থিৱৰ স’তে নাচি থকা সপোন দেখি দেখি টোপনিত ঢলি পৰিল৷
(২)
“টানিষ্কাৰ অভিমান”
অৱশেষত টানিষ্কাৰ বিয়াখন পাৰ্থিৱৰ লগতে হ’লগৈ৷টানিষ্কা-পাৰ্থিৱ মানে জান-দেহাৰ মৰমবোৰ বিয়াৰ দুবছৰৰলৈকে ভালদৰেই বৰ্তি থাকিল৷লাহে লাহে টানিষ্কাই মন কৰিলে পাৰ্থিৱে দেখোন সিহঁতৰ জীৱনৰ স্পেচিয়েল দিনবোৰ মনত নাৰাখে৷নিজৰ জন্মদিনটো বাদেই টানিষ্কাৰ জন্মদিনটোও মনত পেলাই নিদিলে মনতেই নপৰে তাৰ৷সেয়েহে প্ৰতিটো জন্মদিন,বিবাহ-বাৰ্ষিকীত টানিষ্কাৰ মুখখন এপাচি হৈ থকা হ’ল৷তথাপিও পাৰ্থিৱৰ পৰা মৰম-আদৰ পোৱা হেঁপাহবোৰ টানিষ্কাৰ নকমিল৷
পাৰ্থিৱে অফিচলৈ যোৱাৰ সময়ত পাৰ্থিৱৰ চোলাৰ বুটামকেইটা তাইয়েই লগাই দিয়ে আৰু মনে মনে আশা কৰি থাকে পাৰ্থিৱে তাইক মৰমতে গালতে টপককৈ চুমা এটা দিব৷পিছে তেনেধৰণৰ ৰোমান্টিক একো নহয়৷পাৰ্থিৱে তাইৰ মুখলৈ চাই মিচিক কৈ হাঁহি এটা মাৰি অফিচলৈ যাবলৈ বুলি গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিয়ে৷তাই বাৰাণ্ডাৰ পৰা পাৰ্থিৱৰ চকুলৈ চাই ৰয়৷সেইসময়তে সিহঁত দুটাৰ মাজত বনকৰা ছোৱালী ৰেবা আহি থিয় হয়হি৷
“এই আকৰীজনী আঁতৰ!!” –টানিষ্কাই মনতে ভুৰভুৰাই৷পাৰ্থিৱে মূৰটো সামান্য বেকা কৰি টানিষ্কাক হাতেৰে বাই দি অফিচলৈ ৰাওনা হয়৷পাৰ্থিৱ যোৱাৰ পিছত তাইৰ মুখখন ওন্দোলা মেঘৰ দৰে হয়৷পাৰ্থিৱে তাইক আগৰদৰে মৰম নকৰে,আগৰদৰে দেহা বুলিও নামাতে –এইকথা ভাৱি হুমুনিয়াহ কাঢ়ে তাই৷ক্ৰমশ অভিমানৰ পাহাৰ বাঢ়ে৷
:মোৰ ফালে পিঠি দি কিয় শোৱা আজিকালি?পিঠি দি শুলে মোৰ অকলে শুই থকা যেন লাগে৷ –পাৰ্থিৱে ৰাতি টানিষ্কাক সুধে
:হুঁহ! – মুখখন বেকা কৰি টানিষ্কাই সামান্য গা টো লৰচৰ কৰে৷
:মই কিবা জগৰ লগালো নেকি?মইচোন নিজেই গম নাপাওঁ – পাৰ্থিৱে কয়
:কি জগৰ লগাই আছা নিজক এবাৰ সুধা –এইবুলি কৈ টানিষ্কাই খঙত গাৰুটো জোৰকৈ সাৱটি ধৰে৷
:তোমাৰ মহিমা তুমিহে জানা –এইবুলি কৈ পাৰ্থিৱেও টানিষ্কাৰ ফালে পিঠিটো দি শুই যায়৷
অভিমানৰ পাহাৰ গঢ়াই গঢ়াই টানিষ্কা-পাৰ্থিৱৰ সংসাৰখন চলি থাকে৷আৰু দুদিনৰ পাছতে সিহঁতৰ তিনিবছৰীয়া বিবাহ-বাৰ্ষিকী৷টানিষ্কাই ভাবি আছে বিবাহ-বাৰ্ষিকীৰ দিনা পুৱাই মন্দিৰ যাব৷ কেকৰ অৰ্ডাৰ দিব৷গধূলীলৈ ওচৰ-চুবুৰীয়াক মাতি কেক কাটি এসাজ খোৱাব৷
বিবাহ-বাৰ্ষিকীৰ আগদিনা দেওবাৰ পৰিল৷পাৰ্থিৱে হঠাতে টানিষ্কাক ক’লে—
:“আজি মন্দিৰৰ পৰা আহোঁগৈ ব’লা৷”
:আজি কিয় যোৱা?কাইলৈ যাম আকৌ!—টানিষ্কাই কঁপাল থুপাই কৈ উঠিল৷
:কাইলৈ অফিচ আছে,ক’তনো সময় পাম!দেখিছাই দেখোন মোৰ ককালৰ বিষ৷সেয়ে সময় পাওঁতেই মন্দিৰত চাকি এগছ দি আহোঁ বুলি ভাবিছোঁ – পাৰ্থিৱে কৈ উঠিল
টানিষ্কাই পাৰ্থিৱৰ কথাত পাক্কা গম পালে সি যে বিবাহ-বাৰ্ষিকীৰ তাৰিখ পাহৰি আছে৷প্ৰচণ্ড অভিমানত টানিষ্কাৰ খংটো উঠি আহিল৷
:মন্দিৰলৈ তুমিয়েই যোৱা৷মই নাযাওঁ –টানিষ্কাই কঠিন সুৰত কৈ উঠিল
:তুমি সদায় সদায় ইমান খেং খেং কিয় কৰি থাকা? এনেই নকয় –বিয়াৰ পিছত ঘৈণীজনী সূৰ্যমুখী তাৰপিছত চন্দ্ৰমুখী আৰু শেষত জ্বালামুখীলৈ ৰূপান্তৰ হয় বুলি!তুমিয়েই এটা উদাহৰণ৷—পাৰ্থিৱে উষ্মাৰে কৈ উঠে৷
:জ্বালামুখী কোনে কৰে?তোমালোকৰ দৰে হাজবেণ্ড বোৰেই কৰে৷—এইবুলি কৈ উচাট মাৰি টানিষ্কা আঁতৰি যায়৷
অৱশেষত পাৰ্থিৱে অকলেই মন্দিৰ যাবলৈ ওলাল৷পাৰ্থিৱ যোৱাৰ পিছত টানিষ্কাই টিভিৰ সন্মূখত বহি হাতত ৰিমটটো লৈ টিভিৰ চেনেলবোৰ সলাই থাকিল এনেয়ে৷হঠাতে তাই “peace of mind” চেনেলটোত ৰৈ গ’ল৷বি কে শিৱানীয়ে দিনটোৰ মন্ত্ৰ হিচাপে এইকেইষাৰ কথা জপ কৰিবলৈ কৈ আছিল –“I am a divine soul.I,the soul full of God’s love and purity.I accept everyone as they are.” ……I accept everyone as they are –এইষাৰ কথা আকৌ এবাৰ উচ্চাৰণ কৰিলে টানিষ্কাই৷এৰা,মইচোন পাৰ্থিৱক সি যেনেকুৱা তেনেকৈয়েই মানি ল’ব পাৰোঁ,মিছাতে তাৰ পৰা বহু কিবাকিবি আশা কৰি থাকোঁ কিয়?তাৰ পৰা মৰম আদৰ পাম বুলি ভাবি থকাতকৈ ময়েচোন তাক মৰম আদৰ কৰিব পাৰোঁ!!মই যে তাৰপৰা মৰম আব্দাৰৰ আশাবোৰ কৰি থাকোঁ সি জানো গম পায়!! “peace of mind” চেনেলত পুনৰ এগৰাকীয়ে কৈ উঠিল – যিবোৰ কথাই আমাক প্ৰায়ে হতাশ কৰে,দুখী কৰে সেইবোৰ কথা সদায় বাৰে বাৰে ঘটি থকা পুৰণি কথা (Nothing new) বুলি ভাবি তাতে ফুলষ্টপ দি দিব লাগে,ধৰি থাকিব নালাগে আৰু চাপমুক্ত হৈ মুক্ত বিহংগৰ দৰে আকাশত উৰি ফুৰিব লাগে৷
মনটো ফৰকাল লাগিল টানিষ্কাৰ৷তাই পাৰ্থিৱ অহালৈ বাট চাই ৰ’ল৷পাৰ্থিৱৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিব তাই ইমানদিনে তাৰ ওপৰত হোৱা অভিমানবোৰৰ বাবে আৰু তাক দিয়া দুখ বোৰৰ বাবে৷

Saturday, 3 March 2018

চাকনৈয়া”

“চাকনৈয়া” সৰু পাণদোকানখনত থিয় হৈ সৌৰভে এটা চিগাৰেট জ্বলালে। এইকেইদিন তাৰ চিগাৰেটৰ মাত্ৰা বাঢ়ি গৈছে, বহুদিন দাড়িখুৰাবলৈও যেন পাহৰিছে। পাণদোকানখনৰ চিনাকী দোকানীজনে তালৈ অলপ সময় চাই থাকি সুধিয়েই পেলালে—“ কি হে ডেকাল’ৰা, কিবা চিন্তাত পৰিছা যেন পাওঁ!!” সি দোকানীজনলৈ চাই হাঁহি এটা মাৰি আঁতৰি আহিল। সি নদীখনৰ পাৰলৈ যাব পৰা লুঙলুঙীয়া নিজান বাট টোৰে আগবাঢ়িল। এইসময়ত সি নিজকে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ নিসংগ মানুহজন যেন অনুভৱ কৰিলে।অসহায় ভাৱ এটাই তাক অশান্তি দি থাকিল।সি আগবাঢ়ি গৈ নদীখনৰ পাৰ পালেগৈ।শিল এচটাত সি বহি পৰিল। নীলা আকাশ, নিৰৱে বৈ থকা নদী, উৰি যোৱা এজাক চৰাই..একোৱে তাৰ মনটোক ভাল লগাব নোৱাৰিলে। এৰা,ঘৰখনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নোহোৱাকৈ তাক এটা চাকৰিৰ বৰ প্ৰয়োজন।এখন প্ৰাইভেট স্কুলত খাটি থকা তাৰ দুবছৰমানেই হ’ল।মাহেকত যি কেইটা পাই সেইকেইটা টকাৰে তাৰ হাত-মুখ ধুবলৈও নাটে। এসময়ত স্কুলৰ মেধাৱী ছাত্ৰ বুলি সি সকলোৰে পৰিচিত আছিল। পঢ়া-শুনা, খেলা-ধূলাৰ পৰা ধৰি সি ছাত্ৰ একতা সভাৰ সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপেও বিপুল ভোটত জয়ী হৈছিল; একপ্ৰকাৰে সি আছিল অল ৰাউণ্ডাৰ! সি কাৰোবাৰ কাৰোবাৰ বাবে আছিল “আদৰ্শ ছাত্ৰ”..তাৰ উদাহৰণ দি এজন অভিভাৱকে কোৱা তাৰ আজিও মনত পৰে..”যি মূলা বাঢ়ে তাৰ দুপাততে চিন”, এবাৰ ৰাজ্যিক ভিত্তিত হোৱা “তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত” প্ৰথম হৈ সি তাৰ জিলাখনৰ, স্কুলখনৰ গৌৰৱ বঢ়াইছিল।সঁচাই, সেইদিনবোৰ মনত পৰিলে তাৰ এতিয়া সপোন সপোন যেন লাগে।মাক-দেউতাকেও তাক লৈ গৌৰৱ কৰিছিল; সকলোৰে আশা আছিল হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সি অসমৰ ভিতৰতে নাম কৰি উত্তীৰ্ণ হ’ব; পিছে সি সকলোৰে আশাত চেঁচাপানী ঢালি মাথোঁ প্ৰথম বিভাগ লৈ উত্তীৰ্ণ হৈছিল।ইয়াৰ পিছত সি কলা শাখাত ভৰ্তি হ’ব নে বিজ্ঞান শাখাত ভৰ্তি হ’ব সেই লৈ ঢেৰ গুণা-গঁঠা হ’ল। পিছে দেউতাকৰ মন আছিল তাক ডাক্তৰী পঢ়োৱাৰ আৰু সিও দেউতাকৰ সপোনকে বোকোচাত লৈ বিজ্ঞান শাখাত ভৰ্তি হ’ল।কিন্তু সি অনুভৱ কৰিলে যে কলা শাখাতহে তাৰ ৰাপ বেছি। গল্প, কবিতা, ইতিহাস আদি বিষয়ত নিচা থকা সৌৰভে অতি কষ্টেৰে ৰসায়নবিদ্যা, পদাৰ্থবিদ্যা, অংকবিদ্যা পঢ়িবলগা হ’ল। এবাৰ কলাবিভাগে আয়োজন কৰা “কবিতা কৰমশালা”ত সি তাৰ বহুমূলীয়া বিজ্ঞানৰ ক্লাছ খতি কৰি কৰমশালাত যোগ দিছিল।বিজ্ঞানৰ ফৰ্মূলাবোৰ তাৰবাবে তিতা হৈ আহিছিল; সকলোবোৰ যেন সি গোটে গোটে গিলি হজমহে কৰিছিল আৰু যেতিয়া বিষয়বোৰত সি কম নম্বৰ পাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু তাতকৈ পঢ়া-শুনাত বেয়া বুলি ভবা ল’ৰাবোৰে যেতিয়া তাতকৈ আগবাঢ়ি গ’ল তেতিয়া তাৰ জীৱনলৈ প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিৰাশাৰ ডাৱৰ নামি আহিছিল।তাৰ জীৱনৰ গৰাখহনীয়াও যেন তেতিয়াই আৰম্ভ হৈছিল!! সি বহুত কষ্ট কৰি প্ৰথমবিভাগ ল’লে, কিন্তু তাৰ মনৰ সন্তুষ্টি একেবাৰে নাছিল।তাৰ মনৰ এই যুঁজ আৰু ধুমুহাৰ কথা সি কাকো কোনোদিন নজনালে। তাৰপিছত সি কিজানি জীৱনৰ দ্বিতীয় ভুলটো কৰি পেলালে—এই মুহুৰ্তত সি তেনেকৈয়ে ভাবে।দেউতাকৰ সপোনখিনিক মাটিত পেলাই সি প্ৰাণী বিজ্ঞান বিভাগত নাম লগালে।ঘনআঁউসীৰ ৰাতিয়ে তাৰ কিজানি পিছ এৰা নাছিল।সি প্ৰথম বাৰৰ বাবে পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হ’ল।কোনোদিন নাহাৰো বুলি ভবা সৌৰভে মহাবিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষাত হাৰি গৈছিল। তাৰ চিগাৰেটৰ আৰম্ভণি কিজানি তেতিয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল।এৰা, সি এবছৰ হেৰুৱাই আকৌ পৰীক্ষাত বহিছিল। আজিও অনুভৱ কৰে সি সেয়াই কিজানি আছিল তাৰ যন্ত্ৰণাৰ আদিপাঠ।এতিয়াও সি খেপিয়াই চাব বিচাৰে নিৰাশাত উখহা দুখ। তাৰ লগৰ বিজয়ে বিজ্ঞান শাখাৰ পৰা কলাশাখাত ভৰ্তি হৈ ডিষ্ট্ৰিংশ্যনসহ বি. এ পাছ কৰিছিল, কিন্তু সি বিজয়ৰ দৰে উভতিও যাব নোৱাৰিলে অথচ নৈৰাশ্যবোধৰ কীটাণুৱে তাৰ মন-মগজু খুলি খুলি খালে।এনেকৈয়ে সি কেৰেলুৱাৰ গতিৰে বি.এছ.ছি পাছ কৰিলে কিন্তু মাষ্টাৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে তাৰ নম্বৰৰ নাটনি হ’ল। হঠাত চৰাই এটাই নদীখনৰ পৰা মাছ এটা লৈ উৰা মাৰিলে। সি বহি থকাৰ পৰা সৰু শিলগুটি এটা নদীখনলৈ বুলি দলিয়াই দিলে।শিলগুটি টোৱে পানীত তৰংগৰ সৃষ্টি কৰিলে;তাৰ মনত পৰিল স্কুলীয়া দিনত “তৰংগ”ৰ সংজ্ঞা পঢ়া দিনবোৰলৈ।সি আকৌ পকেটৰ পৰা চিগাৰেটৰ পেকেটটো ওলিয়ালে...মাত্ৰ এটাহে আছে। কিবা এটা ভাবি সি আকৌ পেকেট টো পকেটত ভৰাই থলে। তাৰ তৰালৈ মনত পৰিল। ঘৰত আৰামত উঠা ছোৱালীজনীয়ে কি যে কষ্টেৰে দিন কটাইছে এতিয়া! মাথোঁ ভালপায়েই তৰাই দিগন্তৰ লগত বিয়া সোমালে; বিয়া পাতোঁতে দিগন্তই এম.এ টো পাছ কৰি নিবনুৱা হৈয়েই আছিল...তেনেকৈয়ে সিহঁতৰ সংসাৰ আৰম্ভ হ’ল।তাৰপিছত সি তৰা-দিগন্তৰ অভাৱী সংসাৰখন ভালকৈয়ে দেখা পাইছে, তৰাৰ চকুৰ লোতক দেখিছে সি! জোনালী;তৰাৰ সখী জোনালী! জোনালীৰ মুখেৰেই সি তৰাৰ খবৰ পাই থাকে। জোনালীৰ কথা ভাবি সি এটা দীঘল হুমুনিয়াহ এৰিলে; জোনালীক সি ভাল পায়, জোনালীয়েও তাক ভাল পায়, কিন্তু জোনালীক সি কোন স’তেৰে বিয়া পাতে? তাইক বিয়া কৰিম বুলি কবলৈ তাৰ সাহস নোহোৱা হৈছে অথচ জোনালীৰ বিয়াৰ বয়স হৈছে আৰু তাইৰ ঘৰলৈ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ আহিব লৈছে! সি যেন আজি তাৰ ভালপোৱাও হেৰুৱাব!! এইয়া কি তাৰ জীৱনৰ তৃতীয়টো ভুল হ’ব ? – ভাবে সৌৰভে।সি তাৰ শেষ অৱশিষ্ট থকা চিগাৰেটৰ পেকেটটো আকৌ পকেটৰ পৰা ওলিয়াই আনিলে, চিগাৰেটটো জ্বলাই মুখত দিলে; কথাবোৰ দীঘলকৈ ভাবি তাৰ মনটো চোন অলপ পাতল পাতল লাগিল!

এনেকৈয়ে নিজাৰ পৰে বিষন্ন ৰাতিৰ ফুল”

এনেকৈয়ে নিজাৰ পৰে বিষন্ন ৰাতিৰ ফুল” “মাক এনেকৈ আৰু যত্ন লৈ থাকিব নোৱাৰোঁ দেই! তাতকৈ মাক বৃদ্ধাশ্ৰমত থৈ আহোঁগৈ ব’লা..আমাৰ সময়ো বাচিব....”। বোৱাৰীয়েকে পুত্ৰক কোৱা কথাষাৰ মাক সাবিত্ৰীৰ কাণত আহি পৰিলহি।কিবা এক বুজাব নোৱাৰা বিষাদে সাবিত্ৰীৰ মনটো আৱৰি ধৰিলে। অলপ দিনৰ পৰা সাবিত্ৰীৰ গোটেই শৰীৰতে বিষ হৈছে, কাৰোবাৰ সহায় নোলোৱাকৈ নিজে বিচনাৰ পৰা উঠিব নোৱাৰা হৈছে।সত্তৰৰ দেওনা পাৰ হৈছে সাবিত্ৰীৰ;বেমাৰে তাইক বয়সতকৈ আৰু অলপ বেছিকৈহে যেন বুঢ়া কৰি তুলিছে।তাইৰ দুটা সন্তান; ছোৱালীজনীক দূৰলৈ বিয়া দিলে।স্বামী দয়ানন্দ কাকতি চাৰি বছৰৰ আগতে এই সংসাৰৰ পৰা বিদায় মাগিলে।সাবিত্ৰী অকলশৰীয়া হৈ পৰিল। একমাত্ৰ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰ স’তে তাইৰ দিনবোৰ ঠিকেই চলিছিল, অসুখ-বিসুখ বুলিও তেনেকৈ নাছিল, নাতি-নাতিনীক চোৱাচিতা কৰাৰ পৰা ঘৰৰ ইটো সিটো কাম ভালকৈয়ে কৰি আছিল।অলপদিনৰ পৰাহে বেমাৰে দেহত বাঁহ লবলৈ আৰম্ভ কৰিলে ...... বোৱাৰীয়েকৰ কথাষাৰত সাবিত্ৰীয়ে বৰ সন্তাপ পালে তাতোকৈ বেছি সন্তাপিত হ’ল পুতেকৰ মৌনতাত।তাৰমানে সিও বোৱাৰীৰ কথাষাৰকে সমৰ্থন কৰিছে নেকি? সাবিত্ৰীৰ বুকু ভেদি দুখৰ হুমুনিয়াহ ওলাই আহিল। অৰুন্ধতীয়ে চকুৰ পৰা চছমাযোৰ খুলি খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চালে।বাহিৰত এখন সেউজীয়া পথাৰ...তাইৰ এই সেউজীয়া ভাল লাগে...সেউজীয়া খিনিলৈ চাই চাই পঢ়ি থকা গল্পটোৰ কথা ভাবি ভাবি মনৰ মাজত গুণগুণালে—“সেউজীয়াত মুখ গুজি পাহৰিব বিচাৰোঁ/এপিয়লা দুখ....” সাবিত্ৰীলৈ অৰুন্ধতীৰ বেয়া লাগিল—এগৰাকী নিসংগ বৃদ্ধা যাক পুতেক-বোৱাৰীয়েকে মিলি বৃদ্ধাশ্ৰমত থোৱাৰ সিদ্ধান্ত লব খুজিছে।সঁচাই, যান্ত্ৰিক হৈ গৈছে মানুহৰ হৃদয়...মাকৰ মমতাখিনি, পিতাকৰ স্নেহ খিনিও যেন আজিকালি কিছুমান জী-পো, বোৱাৰী-জোঁৱাইৰ বাবে তুলাচনীৰ বস্তু হৈ পৰিছে!গল্পটোৰ বোৱাৰীজনীলৈ লগতে সাবিত্ৰীৰ পুতেকলৈও অৰুন্ধতীৰ ঘৃণা উপজিল। সাবিত্ৰীৰ মনত পৰিল দুটি কণমানি, স্বামী তথা শহুৰ-শাহুৰে স’তে এখন ভৰা সুখী সংসাৰখনলৈ!তাইটো নিজৰ শহুৰ-শাহুৰৰ প্ৰতি কেতিয়াও এনে মনোভাৱ পোষণ কৰা নাছিল বৰঞ্চ তাইৰ হৃদয় তেওঁলোকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা, ভক্তি আৰু ভালপোৱাৰে ভৰি আছিল।তেওঁলোকৰ শেষদিনটোলৈকে তাই আলপৈচান ধৰি গল... সঁচাকৈ কিমান সুখী আছিল তাই! তাই দেখা বহুতো সপোনৰ মাজত এজনী লখিমী বোৱাৰী আৰু এজন চৰিত্ৰৱান সুদৰ্শন জোঁৱাই পোৱাৰ সপোনো আছিল। অৰুন্ধতীৰ পেৰেগ্ৰাফটো পঢ়ি সাবিত্ৰীৰ বাবে দুচকু সেমেকি আহিল; যুগৰ পৰিৱৰ্তনে বৃদ্ধা পিতৃ-মাতৃলৈ লৈ অহা ভয়াবহতাৰ কথা ভাবি বিচলিত হৈ পৰিল তাই।অৰুন্ধতীয়ে ভাবিলে – এইয়া যৌৱনৰ অহংকাৰ!যৌৱনৰ অহংকাৰত মানুহে পাহৰি যায় নিজৰ বৃদ্ধাৱস্হা প্ৰাপ্তিৰ কথা...। পুনৰ খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চালে তাই---শৰতৰ এখন নীলা ফৰকাল বিস্তৃত আকাশ, তলত বিস্তৃত সেউজীয়া পথাৰ!সুন্দৰ!সঁচাই অপৰূপা এই পৃথিৱী।সকলোৰে মনবোৰ যদি এনেকৈয়ে উদাৰ, বহল আৰু সেউজীয়া হ’লহেঁতেন!! গল্পটো আধাপঢ়াকৈয়ে সামৰি থৈ তাই এইবাৰ টিভিটো অন কৰিলে...টিভিৰ ব্ৰেকিং নিউজত চকু পৰিল তাইৰ --- “জোঁৱায়েকৰ হাতত বৃদ্ধ শহুৰ-শাহু প্ৰহাৰ”...পঢ়িয়েই টিভিটো অফ কৰি দিলে তাই...নাই,নাই এইবিলাক আৰু চাই থাকিব নোৱাৰি..এইবিলাক পঢ়িলে,শুনিলে গোটেই জগতখনকে এলাগী এলাগী লাগি যায়। তাই আকৌ সেউজীয়া পথাৰখনলৈকে চাই ৰ’ল, মনৰ মাজত গুণগুণালে---“এনেকৈয়ে নিজাৰ পৰে বিষন্ন ৰাতিৰ ফুল/সেউজীয়াত মুখ গুজি পাহৰিব বিচাৰোঁ/এপিয়লা দুখ..”

Monday, 12 February 2018

"এটি সপোনৰ কথাৰে…”

"এটি সপোনৰ কথাৰে…”
এজাক চিপচিপীয়া বৰষুণত তিতি তিতি আলফুলে গেটখুলি ঘৰটোলৈ আগবাঢ়ি গ’ল৷বাৰান্দাত থকা কলিং বেলত হাত দিলে৷অলপ সময়ৰ পিছতে আলফুলৰ বয়সৰে ছোৱালী এজনী দুৱাৰ খুলি ওলাই আহিল৷আলফুলক দেখাৰ লগে লগে তাইৰ ভ্ৰু কোঁচ খালে আৰু পৰম বিৰক্তিৰে আলফুললৈ চালে আৰু ফুঁ ফুঁৱাই ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷
“ধাৰাম” – দুৱাৰখন বন্ধ হৈ গ’ল
--“হিয়াচাকি শুনাচোন” –আকুল ভাৱে আলফুলে কৈ উঠিল আৰু হঠাতে সাৰপাই গ’ল তাই৷
আলফুলে প্ৰায়ে এই সপোনটো দেখে আৰু সাৰপাই যায়৷
:আলফুল উঠা,অফিচ দেৰি হ’ব
বৌয়েকৰ মাতত আলফুল লৰালৰিকৈ বিচনাৰ পৰা উঠি আহিল৷
অফিচলৈ যাওঁতে আলফুলে ভাবি গ’ল – মনৰ অৱচেতনত হিয়াচাকি এতিয়াও হেৰাই যোৱা নাই৷সপোনটোৱে বাৰে বাৰে তাইক তাকেই সোঁৱৰাই দিয়ে৷হিয়াচাকি তুমি য’তে থাকা ভালে থাকা৷মই তোমাৰ ওচৰলৈ পুনৰ যাম,তুমি দুৱাৰ খুলি মোক আদৰি নিবা….
০০০০০০০০
:গোস্বামী দা, টকা পাঁচশ দিয়ক৷প্ৰবীৰ চেতিয়াৰ বিদায় সভাৰ বাবে তুলা হৈছে৷তেওঁ অহা সোমবাৰে চাকৰি জীৱনৰ পৰা অৱসৰ ল’ব নহয়!
:নাই হে বৰা৷সকলোৰে বিদায় সভাৰ বাবে টকা দিলেও মই এই প্ৰবীৰ চেতিয়াৰ বিদায় সভাত এক পইচাও নিদিওঁ৷মোক তেওঁ এসময়ত যিবোৰ কথা শুনাই থৈছে সেইবোৰ মই পাহৰিম??মৰিলেও লগত লৈ যাম বুজিছে৷—গোস্বামীয়ে ক’লে৷কৈ থাকোঁতে তেওঁৰ মুখখন কঠিন হৈ পৰিছিল৷
:অফিচৰ নিয়ম বুলিহে আপোনাক কথাটো ক’লো৷পিছে দিয়া নিদিয়াটো আপোনাৰ কথা দিয়ক৷—ৰমেন বৰাই কৈ উঠিল৷
:নাই, মই মানুহটো অলপ বেলেগ৷—অহংকাৰ সুৰত গোস্বামীয়ে পুনৰ কৈ উঠিল৷
:আচ্ছা গোস্বামী দা,আপুনি এই ফাইলটো হাতত লওক আৰু হাতখন দহমিনিট ওপৰলৈ উঠাই থওক৷তাৰপিছত কেনে লাগিল মোক কব৷ – আলফুলে গোস্বামী দাক ক’লে৷
:হ’ব আলফুল,মোক জীৱনৰ শিক্ষা দিবলৈ চেষ্টা নকৰিবা৷মই তোমাতকৈ পচিঁশ বছৰৰ ডাঙৰ মানে পচিঁশ বছৰীয়া অভিজ্ঞতা মোৰ তোমাতকৈ বেছি আছে৷ –এইবুলি কৈ সাউতকৈ গোস্বামী আলফুলহঁতৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই গ’ল৷ আলফুলৰ এনে লাগিল হিয়াচাকিয়েহে যেন ধাৰাম কৈ দুৱাৰখন পুনৰ বন্ধ কৰি দিলে৷
:আলফুল,গোস্বামী দাৰ এক্সপেৰিমেন্টটো মোকে বুজাই দিয়া – ৰমেন বৰাই হাঁহি হাঁহি ক’লে
:বৰা দা, ফাইলটো লৈ আপুনি যিমানে হাতখন ওপৰলৈ উঠাই থব আপোনাৰ হাতখনৰ ভাৰ বাঢ়ি যাব ঠিক তেনেকৈ আমি যদি কিছুমান সমস্যা মনৰ ভিতৰত সাঁচি ৰাখো তেতিয়াও আমাৰ মনটো মুকলি নহ’ব আৰু মন গধুৰ হৈ থাকিব৷আমি যিমান পাৰোঁ মুক্ত বিহংগৰ দৰে হ’বলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে৷মই কোৱা কথাখিনি ভাবি চাবচোন শুদ্ধ হয় নে নহয়?
:সঁচা কথা কৈছা আলফুল, আমুকে এনেকৈ ক’লে,তামুকে তামুক কৰিলে –এনেকৈ ভাবি ভাবি আমি যে আমাৰ জীৱনৰ কিমান মূল্যৱান সময় অপচয় কৰোঁ,নহয়নে?
:হয় বৰা দা …. আলফুলে কৈ উঠিল৷
ড্ৰাফ্ট এখন লিখি আলফুল অফিচ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিল৷নাতিদূৰত প্ৰবীৰ চেতিয়া আৰু গোস্বামী দা—এনেকৈ হাঁহি হাঁহি কথা পাতি আছে যেন তেওঁলোকৰ মাজত মৰমৰ দুলেৰে বন্ধা যুগ যুগৰ মিত্ৰতা৷মূহুৰ্ততে গোস্বামী দাৰ দুখন ছবিয়ে আলফুলৰ মন তৰংগত খেলিমেলিৰ সৃষ্টি কৰিলে৷মানুহ সঁচাই ৰহস্যময় – আলফুলে ভাবিলে৷
কেৱল গোস্বামী দায়েই নহয় অফিচৰ বহুকেইজনৰ মাজত দুটা চৰিত্ৰ তাই দেখা পায়৷যাক নেকি কয়—মুখত এটা পেটত এটা৷—কথাবোৰ ভাবিলে বৰ অস্থিৰ হয় তাই৷ক’তোচোন স্বস্ছতা আৰু পবিত্ৰতা অনুভৱ নহয়৷বাৰে বাৰে হতাশাই আবৰি ধৰে আলফুলক৷
:আলফুল কি ভাবি আছা? চম্পা আৰু কৃষ্ণা তাইৰ ফালে আগবাঢ়ি আহে৷
:ব’লা, কেন্টিনত চাহ খাই আহোঁ৷ --- তিনিওজনী অফিচ কেন্টিনৰ ফালে আগবাঢ়ে৷
চাহত চুমুক দি চম্পাই কৈ উঠে –“কেন্টিনৰ কাপবোৰ বেয়া হৈছে,কেনেকৈ ফাট মেলিছে চাছোন!!”
:অঁ, তেওঁলোকক নতুন কাপ কিনিবলৈ কব লাগিব – কৃষ্ণাই কয়৷
:জাননে এইবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে মোৰ বৰ বেয়া লাগিল৷কথাটো বেয়া লাগিব লগা কথা হয়নে নহয় মই নাজানো কিন্তু মোৰ কথাটো মনত পৰিলেই বেয়া লাগে – চম্পাই দুখেৰে কৈ উঠিল
:কি হ’লনো? – আলফুলে সুধিলে৷
:আমাৰ শশুৰৰ ঘৰখনত প্ৰত্যেকৰে নামত নিজৰ নিজৰ চাহ খোৱা কাপ আছে কিন্তু আমি নাথাকো বাবে আমাৰ নামত চাহখোৱা কাপ নাই৷এইবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে পিছে শাশুমাই মোৰ মানুহজনৰ বাবে এটা ধুনীয়া চাহখোৱা কাপ কিনি থ’লে কিন্তু মোৰ কাৰণে নিকিনিলে৷আমি যেতিয়া ঘৰৰ সকলো সদস্যই একেলগে বহি চাহ খালোঁ মোৰ চকুৰ আগতে সকলোৱে নিজৰ নিজৰ নামত থকা স্পেচিয়েল কাপত চাহ খাই থাকিল, মোৰ কাপটোহে স্পেচিয়েল নাছিল৷মোৰ চাহখোৱা কাপটো স্পেচিয়েল নহ'ল বাবেই মোৰ বৰ গাত লাগিল বুজিছ’,কাৰণ মই ভাবো কথাবোৰ সমব্যৱহাৰ হোৱা উচিত কিন্তু মুঠেও প্ৰতিবাদ নকৰিলোঁ,মনে মনে থাকিলোঁ৷ এই দুখৰ কথা মই কাকো কোৱা নাই আজিহে তহঁতৰ আগত কৈছোঁ৷কথাখিনি দেখিবলৈ সৰু কিন্তু মোৰ বাবে ডাঙৰ হৈ দেখা দিছে—মোৰ এনে লাগিছে –বোৱাৰী হোৱা বাবেই যেন মোৰ প্ৰতি এই অৱজ্ঞা৷ক’ চোন মোক কিয় ইম্পৰটেন্স দিয়া নাই?বোৱাৰী কাৰণেই নহয়জানো?কথাখিনি মনত পৰিলে মোৰ এজনী বাঘিনীলৈ ৰূপান্তৰ হ’ব মন যায়৷অৱজ্ঞা বস্তুটো মই বহুত বেয়া পাওঁ৷এইয়া মোৰ ভুল চিন্তাও হ’ব পাৰে৷মোৰ চিন্তাৰ দুৰ্বলতাও হ’ব পাৰে৷
চম্পাৰ কথাখিনি শুনি আলফুলে নিজৰ জীৱন দৰ্শন কবলৈ সাজু হৈ উঠিল –
:এটা কাম কৰিবা৷এই কথাখিনি কাগজ এখনত লিখিবা আৰু জ্বলাই দিবা৷যাৰ যাৰ ওপৰত তোমাৰ ক্ষোভ উপজিছে তেওঁলোকৰ নামত প্ৰাৰ্থনা কৰিবা৷ক্ষোভ আঁতৰি নোযোৱালৈকে প্ৰাৰ্থনা কৰিবা৷মনৰ মাজত যদি কথাখিনি আকৌ ভূমুকি মাৰে “cancel cancel cancel” তিনিবাৰ কবা৷
আলফুলৰ কথা শুনি কৃষ্ণাই মিচিক মাচাক কৈ হাঁহি থাকিল৷
:আচলতে আমাৰ ইগ’ থকা বাবেই কথাবোৰ গাত লাগে৷—কৃষ্ণাই ক’লে
:সঁচা কথা৷আমাৰ সকলোৰে আত্মসন্মান থকা বাবেই অৱহেলিত অনুভৱ কৰিলেই গাত লাগে কথাবোৰ৷আচলতে পৃথিৱীৰ বেছিভাগ মানুহেই চেন্সিটিভ৷পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন মানুহেই বুকুৰ কোনোবা কোণত নিজকেই ভালপাই আটাইতকৈ বেছি —আলফুলে ক’লে৷
আলফুলৰ আকৌ এবাৰ হিয়াচাকিলৈ মনত পৰিল৷
অফিচৰ পৰা আহি গধূলিপৰত বাৰান্দাখনতে বহি পৰিল আলফুল৷বাৰান্দাৰ লাইটটো জ্বলাবলৈ মন নগ’ল তাইৰ৷এন্ধাৰখিনি কিয় জানো আপোন আপোন লাগিল আলফুলৰ৷চোতালত জোনাকী পৰুৱা কেইটামান আপোনমনে উৰি থকা দেখিলে তাই৷আজি বাৰু সপোনটো দেখিবনে? চিপচিপীয়া বৰষুণ….হিয়াচাকিৰ ক্ষোভিত দুচকু…তাৰপিছত ….জোৰকৈ শব্দ কৰি … “ধাৰাম”….

Tuesday, 31 October 2017

“জীৱন-দৰ্শন কথকতা” (১)

“জীৱন-দৰ্শন কথকতা”

                  -- মৌচুমী বৰি

অনবৰতে জীৱন দৰ্শনৰ কিতাপৰ মাজত ডুব গৈ থকা তপস্যাই কৈ উঠিল --

“আচলতে কি জানা স্নিগ্ধা,আমাৰ জীৱনত কিছুমান বিহযুক্ত ভাৱনা (যিবোৰক ইংৰাজীত toxic thought বুলি কয়) থাকে যিবোৰ ভাবনাই আমাৰ জীৱনটোক উদযাপন কৰাত বাধা হৈ দেখা দিয়ে৷ সেয়ে আমি যিমান পাৰো এই ভাবনা বোৰক চিৰদিনৰ বাবে বিদায় জনাব লাগে৷এনেকৈ বিদায় জনাব শিকিলে আমি জীৱনটোক ন-ৰূপত উদযাপন কৰিবলৈ সমৰ্থ হওঁ৷কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথা এয়ে যে বেছিভাগ মানুহেই বিহযুক্ত ভাৱনাবোৰক মনৰ মাজত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে৷
   এই যে তুমি ক’লা –তোমাৰ বন্ধুৰ স’তে হোৱা সংঘাত তুমি পাহৰিব পৰা নাই;যি কথাই তোমাক মাজে মাজে দুখত ম্ৰিয়মান কৰি তুলে৷মই ভাবো –তুমি কথাখিনি পাহৰা উচিত৷আমি জীৱনত আমাক অসুখী কৰা বহু কথাক এৰাই চলিব পৰাকৈ সাহসী হোৱা উচিত৷তোমাৰ মাথো এতিয়া এটাই ভাৱনা হোৱা উচিত – তেওঁৰ প্ৰতি শুভভাৱনা,তেওঁৰ প্ৰতি প্ৰাৰ্থনা৷” – তপস্যাৰ কথাখিনি স্নিগ্ধাই মনে মনে শুনি থাকিল৷স্নিগ্ধাৰ কিবা মানসিক অশান্তি হ’লেই তাই তপস্যা বাৰ ওচৰত হাজিৰ হয়হি৷তপস্যা বাৰ কথাবোৰ শুনাৰ পিছত মনটো ফৰকাল লাগে তাইৰ৷
:কিন্তু তপস্যা বা, পাহৰো বুলিলেই কথাবোৰ যে পাহৰিব নোৱাৰি!
স্নিগ্ধাৰ হুমুনিয়াহ ভৰা কথা শুনি তপস্যাৰ হাঁহি উঠিল৷
:আইজনী,পাহৰিব বিচৰা কথাবোৰ অলপ সাধনা কৰিলেই পাহৰিব পাৰি৷আমি আমাৰ অৱচেতন মনক যি কওঁ অবচেতন মনটোৱে তাকেই বুজি পায়৷গতিকে অৱচেতন মনটোক পতিয়ন নিয়াব লাগিব যে আমাক কষ্ট দিয়া ভাৱনাখিনিৰ পৰা মুক্তি পাইছোঁ বুলি৷আলাসতে সকলো বস্তু বিচাৰিলে নাপাবা নহয়৷
:সাধনা কেনেকৈ কৰিম?—স্নিগ্ধাই পুনৰ সুধিলে৷
:তাৰবাবে ধ্যান,মেডিটেচন আদি কৰিলে সোনকালে সুফল পাবা৷-তপস্যাই ক’লে৷
: তপস্যা বা, মোৰ লগৰ যে পৰিণীতা!তাইক মই একেবাৰে দেখিব নোৱাৰোঁ৷তাইৰ কথা-কাণ্ডবোৰে মোক বৰ অতিষ্ঠ কৰে৷ তাইক ভাল পাম বুলি ভাবিলেও তাই যিবোৰ কথা কৈ থাকে মোৰ মূৰৰ চুলি খঙত থিয় হৈ যায়৷কিন্তু কি কৰিবা,মোৰেই দুৰ্কপাল,ক্লাছৰূমত তাইক সদায়েই লগ পাব লগা হয়৷মোৰ কেতিয়াবা এনে লাগে কোনোবাই যেন মোক তাইৰ বিৰুদ্ধে কিবা খোৱাই হে থৈছে যাৰ বাবে দিনক দিনে মই তাইক দেখিব নোৱাৰা হৈ গৈ আছোঁ৷কিবা এটা উপায় দিয়ানা৷—স্নিগ্ধাই কৈ উঠিল৷
:বাৰু কোৱাচোন স্নিগ্ধা, খং উঠিলে অপকাৰ কাৰ হয়?তুমি যেতিয়া খং কৰা,মন কৰিবাচোন তোমাৰ উশাহ-নিশাহবোৰ ধীৰ-স্থিৰ হৈ নাথাকে,তুমি নিজকে অসহজ অনুভৱ কৰা…হয় নে নহয়? তুমি যাৰ ওপৰত খং কৰা তেওঁ তোমাৰ খংটো গ্ৰহণ কৰিবও পাৰে নকৰিবও পাৰে কিন্তু আমি নিজৰ মাজত খং সৃষ্টি কৰি নিজৰ দেহৰ-মনৰ অপকাৰ মাতি অনাহে হয়৷গতিকে পৰিণীতাৰ ওপৰত খং কৰি লাভ হৈছে জানো?আৰু পৰিণীতাৰ প্ৰতি যেতিয়া তুমি এটা বেয়া চিন্তা সৃষ্টি কৰিবা সেই চিন্তাটো তৰংগায়িত হৈ পৰিণীতাৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব আৰু পৰিণীতাইও তোমাৰ প্ৰতি এটা বেয়া ভাৱনাই সৃষ্টি কৰিব যি তোমাৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পেলাব৷ফলত তোমালোকৰ মাজত কেতিয়াও সদভাৱৰ সৃষ্টি হ’বলৈ সুযোগ নাপাব৷সেইকাৰণে যিমান পাৰা তাইৰ প্ৰতি সদভাৱ সৃষ্টি কৰা আৰু তাইৰ স্বভাৱৰ প্ৰকৃতিক স্বীকাৰ কৰি লোৱা যে তাই তেনেকুৱাই৷আমি প্ৰতিজন মানুহেই বেলেগ বেলেগ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ,বেলেগ বেলেগ সংস্কাৰৰ অধিকাৰী৷গতিকে সকলোৱে প্ৰতিজন মানুহক তেওঁ যেনেকুৱা তেনেভাৱেই গ্ৰহণ কৰি লোৱা উচিত৷
আৰু এটা কথা-তোমাৰ সুখ-দুখৰ চাবিকাঠী কিয় পৰিণীতাক দিবা?মানে তুমি পৰিণীতাৰ দ্বাৰা কিয় পৰিচালিত হ’বা?তুমি এনে এক মানসিক স্থিতিত থাকিব লাগিব যাতে পৰিণীতাৰ দ্বাৰা হোৱা কোনো কৰ্ম-কাণ্ডই তোমাৰ মানসিক প্ৰশান্তি বিঘ্নিত কৰিব নোৱাৰে৷মনৰ মাজত আওৰাবা—“I am master over my thoughts,feelings and Sansker.”

জানা স্নিগ্ধা, আমি বেছিভাগ মানুহেই মুখৰ পৰা উচ্চাৰিত শব্দৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হওঁ৷সেয়ে নিজে কথা কোৱাত সাৱধান হোৱাৰ লগতে নিজৰ মনক এনে এক শক্তিশালী স্থিতিত ৰাখিব লাগে যে আমাৰ স্বস্থিতি সদায় অটুট থাকে৷

--তপস্যা বা,তুমি কোৱা কথাবোৰ মিছা নহয় কিন্তু বাস্তৱত প্ৰয়োগ কৰা ইমান সহজো নহয়৷সকলোবোৰ জনাৰ পিছতোচোন আমাৰ হঠাতে খং উঠে,হঠাতে দুখ লাগে৷
:মানসিক স্থিতি দূৰ্বল থাকিলেই এনে হয় স্নিগ্ধা তাৰবাবে অলপ সাধনাৰ প্ৰয়োজন৷এই যে তুমি ক’লা—বাস্তৱত প্ৰয়োগ কৰা ইমান সহজ নহয়৷এবাৰটো পৰীক্ষা কৰি চোৱা নিজৰ লগত৷প্ৰতিমুহুৰ্ততে পৰিণীতাৰ লগত তোমাৰ সম্বন্ধ খুবেই ভাল বুলি অনুভৱ কৰাচোন আৰু পৰিণীতাৰ প্ৰতি শুভভাৱনা সৃষ্টি কৰি চোৱাচোন তুমি মেজিক দেখিবলৈ পাবা – মই কৈছোঁ৷

  : হ’ব বাৰু তপস্যা বা, মই পৰিণীতাক ভাল পাবলৈ চেষ্টা কৰিম৷তাইৰ কোনো কথাত মই খং নকৰোঁ৷ – এইবুলি কৈ স্নিগ্ধা ঘৰ পালেগৈ৷

তপস্যা বাই ইমান ধুনীয়াকৈ কথাবোৰ কয়৷মইও যদি তপস্যা বাৰ দৰে হ’লোহেঁতেন!—স্নিগ্ধাই ভাবিলে৷হঠাতে স্নিগ্ধাৰ কোঠাত ককায়েকৰ প্ৰৱেশ হ’ল৷
:অ’ই ভন্টী, মোৰ বৰ দুখ হৈছে জান’ – ককায়েক দিপ্লুৱে স্নিগ্ধাৰ আগত দুখেৰে কৈ উঠিল৷
:কি দুখ হৈছে তোৰ?ক’চোন – স্নিগ্ধাই ক’লে৷
:মই ভায়লিনাক ভাল পাওঁ,কিন্তু তাই মোক ভাল নাপায়৷-ককায়েকে দুখেৰে ক’লে৷
স্নিগ্ধাৰ হঠাতে তপস্যা বাৰ দৰে জীৱন দৰ্শনভৰা কথা কবলৈ মন গ’ল৷তাই তপস্যা বাৰ দৰে গহীন হৈ ল’লে আৰু ক’লে –
:আমি যাক ভাল পাওঁ তেওঁ আমাক ভাল নাপালেও আমি তেওঁক গোটেই জীৱন ভাল পাই থাকিব পাৰোঁ৷তাতেই আমাৰ জীৱনৰ সাৰ্থকতা…..
স্নিগ্ধাৰ কথা শুনি  দিপ্লুৰ ভাল লগাৰ পৰিবৰ্তে খংহে উঠিল৷
:তই তাৰমানে ভায়লিনাই মোক একেবাৰে ভাল নোপোৱাটোৱেই বিচাৰিছ’ ন?উপন্যাস পঢ়ি পঢ়ি তোৰ মূৰটো গ’ল৷গোটেই উপন্যাস সোপা দলিয়াই দিম ৰ’৷আৰু সেইজনী তপস্যা নে কি দাৰ্শনিকৰ দৰে যে কথাবোৰ কয় তই তাইৰ ওচৰলৈ গৈ গৈ বেয়া হ’লি৷ভায়লিনাৰ ভাল পোৱা পাবলৈ তই মোক সহায় কৰিবি বুলিহে তোৰ ওচৰলৈ আহিছিলোঁ আৰু তই এইবিলাক ডায়লগ মাৰ’—হুঁহ….কিতাপী ডায়লগ মোৰ আগত মাৰি নেদেখুৱাবি৷”
ককায়েক দিপ্লু ফোঁ ফোঁৱাই কোঠাৰ পৰা বাহিৰ হ’ল৷স্নিগ্ধাই ককায়েকৰ খং দেখি কিংকৰ্ত্তব্যবিমূহ হৈ ৰ’ল৷
 – “শান্ত হোৱা দিপ্লু দা,খং উঠিলে নিজৰ হে অপকাৰ হয়!!তোমাৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি মই তপস্যা বাৰ ওচৰলৈ যাব লাগিব….” ভাবিলে তাই৷



পাঠকৰ অনুভৱ:
সুন্দৰ মনস্তাত্বিক লিখনি ৷ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব’ৰ নাটকীয় সংলাপৰ দৰে ৷ বৰ ভাল লাগিল ৷ -- সত্য়েন্দ্ৰ বৰদলৈ

Monday, 11 September 2017

"পৰিৱৰ্তন"

"পৰিৱৰ্তন" (গল্প)
বুমন দাদাৰ কথা ভাবি জীমণি প্ৰায়ে হতাশ হয়৷ কিয় এনেকুৱা হ'ল সি? সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈ সকলোৱে তাক সুযোগ সুবিধা পালেই দম দিয়ে, গালি দিয়ে৷ কিন্তু সি নিৰ্বিকাৰ হৈ থাকে৷ কাকো ওলোটাই একো নকয়৷ তাৰ এই প্ৰতিক্ৰিয়াহীনতাৰ সুযোগ সকলোৱে লয়৷ সি যেন এটা অকৰা অজলা মূৰত ঘিউ নথকা ল'ৰা -- ঠিক তেনেকুৱা ভাৱ প্ৰকাশ কৰে সকলোৱে৷ অথচ, ঘৰৰ বজাৰ-সমাৰৰ পৰা ভাত ৰন্ধা লৈকে সকলো কামেই বুমন দাই নিয়াৰিকৈ কৰি যায়৷
বুমন দাক দেখিলে এনে লাগে-- সি যেন মানুহৰূপী এটা ৰবটহে৷ যিয়ে যি কয় নিৰ্দেশ মানি তাকে কৰি যায় মনে মনে৷ বুমন দাই এটা শ্ৰেণীতে দুবাৰ দুবাৰকৈ পঢ়িব লগা হয়৷ তাৰ পঢ়া-শুনাৰ তথৈবচ অৱস্থা দেখি মাক-দেউতাক বাৰুকৈয়ে হতাশ হৈ পৰে৷
বুমন দাৰ মুখৰ উজ্জ্বলতা খুউব কমকৈহে দেখা পোৱা যায়৷ মন ভাল থাকিলে -- "হিয়াৰ মৰম মুকুতা হৈ আছে মন উপচায়" বুলি গুণগুণাই গায়৷ বুমন দাৰ মুখত গান শুনিলে জীমণিৰ মনটো অলপ ভাল লাগে কিন্তু বুমন দাৰ সেইকণ আনন্দ অলপ সময়ৰ বাবেহে৷ তাৰপিছত আকৌ নিশ্চুপ হৈ ৰয় বুমন দা ৷
বুমন দা জীমণিৰ পেহীয়েকৰ ল'ৰা৷ জীমণিয়ে বুমনদাহঁতৰ ঘৰতে থাকি পঢ়া-শুনা কৰিছে৷ বুমনদাহঁত টাউনত থাকে,জীমণিৰ ঘৰ গাঁৱত সেয়ে মাক-দেউতাকে তাইক পেহীয়েকৰ ঘৰত থাকি পঢ়াইছে৷ পেহীয়েকে আলহীৰ আগত বুমন দাৰ কথা কৈ দুখ কৰে -- "কেনেকৈ ই ইমান অকৰা হ'ল জানো!!ডাঙৰ হৈ কি কৰি খাব ভগৱানেহে জানে!!"পেহীয়েকৰ কথাবোৰ জীমণিয়ে মানি লবলৈ টান পায়৷ জীমণিৰ এনে লাগে-- পেহীয়েক-পেহাকে বুমনদাক যেন বুজিবলৈ যত্নই নকৰিলে৷ সি অকৰা-অজলা হৈ জন্ম হ'ল বুলি স্বীকাৰ কৰিহে লৈছে!!
"বুমন দা, কোনোবাই তোমাক কিবা বেয়াকৈ ক'লে,তুমি তাৰ উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দি দিবা" - জীমণিয়ে কয়৷
বুমন দাই নিৰ্বিকাৰ হৈ জীমণি লৈ চায়৷
"মানুহৰ জীৱনত কিবা এটা লক্ষ্য থাকিব লাগে৷ তুমিও ভৱিষ্যতে নিজৰ ওপৰত থিয় হ'ব পৰাকৈ সমৰ্থৱান হ'ম বুলি ভাবিব লাগিব বুমন দা৷এনেকৈ থাকিলে জীৱনটো নচলিব নহয়৷"
নাই, জীমণিৰ কথা বুজি পাই নে নাপায় জীমণিয়ে ধৰিব নোৱাৰে৷ প্ৰতিক্ৰিয়াহীন হৈ বহি থাকে সি৷
"কিবা এটাতো কোৱা?"
তেনেকৈ ক'লে বুমন দাই জীমণিলৈ চাই হেবাং কৈ হাঁহি এটা মাৰে৷
বুমন দাই জীমণিক মৰম কৰে৷ টিউচনলৈ দেেউতাকৰ পুৰণি স্কুটাৰখনত উঠাই বুমন দায়েই তাইক লৈ যায়৷ টিউচনৰ পৰা লৈও আহে বুমন দায়েই৷
এদিন বুমন দাই কাণে কাণ মাৰি হায়াৰ চেকেণ্ডেৰী পাছ কৰিলে৷ পেহায়ে ঘৰৰ চোতালতে ৰাষ্টাৰ কাষত গেলামালৰ দোকান এখন খুলি দিলে৷ বুমন দা দিনৰ দিনটো দোকানখনত বহি থাকে৷ গ্ৰাহক আহিলে বস্তু ঠিকেই দিয়ে কিন্তু খুউব লেহেমিয়াকৈ দিয়ে৷ সেয়ে গ্ৰাহক সকলৰ খং উঠে৷
"অকৰাটো সোনকালে দে ৷ এনেকৈ দোকান দিলে কি দোকান চলাই খাবি,হুঁহ!!" বুলি গ্ৰাহকে দম দি থৈ যায়৷কেতিয়াবা বহু গ্ৰাহকে পইচা পাতি নিদিয়াকৈও বস্তু লৈ যায়৷ বুমন দাৰ দোকান চলোৱা মতিগতি দেখি অৱশেষত পেহাই দোকান বন্ধ কৰিলে৷তাৰপিছৰ পৰা বুমন দাই কাম বন নাথাকিলে চকুমুদি বিচনাত পৰি থাকে ৷ সময় সুযোগ পালেই মুঠতে বিচনাত শুই থাকে৷ জীমণিৰ কোনোবা আলোচনীত পঢ়া মনত পৰে -- হতাশ মানুহে শুই থাকি ভাল পাই বোলে!! বুমন দাৰো তেনে হোৱা নাইতো!--জীমণিয়ে ভাবে৷
এনেকৈয়ে বুমন দাৰ দিনবোৰ যাবলৈ ধৰিলে ৷
কেতিয়াবা জীমণিৰ ভাব হয় -- বুমন দা যেন এটা হতাশাৰ প্ৰতিমূৰ্তি৷ সকলোৱে অকৰাটো অজলাটো কওঁতে কওঁতে পেহা-পেহীৰ দৰেই বুমন দাইও যেন নিজকে অকৰা বুলি স্বীকাৰ কৰি লৈছে জীমণিৰ তেনে লাগে৷ বুমন দাই বাৰু নিজকে এজন ধুমুহাত বিধ্বস্ত মানুহ বুলি ভাবে নেকি!
চাওঁতে চাওঁতে বুমন দাৰ বিয়াৰ বয়স পালেহি৷ পেহা-পেহীয়ে বিয়াৰ কথা উলিয়াওঁতে বুমন দাই মুখেৰে মাত মতা জীমণিয়ে শুনিছিল-- "মই বিয়া নাপাতো"৷
কিন্তু পেহা-পেহীয়ে বুমন দাৰ কথা নুশুনিলে ৷ জীমণিহঁতৰ গাঁৱৰে ছোৱালী এজনীৰ লগত জোৰকৈ বিয়া পতাই দিলে৷ পিছে পয়মাল লাগিল ফুলশয্যা নিশাৰ দিনাই৷ বুমন দাই কইনাৰ লগত নুশুই,কইনাৰ ওচৰলৈ নাযাওঁ বুলি জিদ ধৰিলে৷ ইফালে কইনাৰ কান্দোন আৰম্ভ হ'ল৷
"বুমন দা,বিয়াৰ পিছত তুমি বৌৰ লগত একেলগে থাকিব লাগে বুলি নাজানা নেকি? হাত যোৰ কৰিছো তোমাক ,ঘৰখনৰ সন্মানৰ কথা ভাবি তুমি বৌৰ ওচৰলৈ যোৱা"-- জীমণিয়ে এইবুলি কৈ কৈ বুমন দাক ঠেলি হেঁচি কোঠাত সোমোৱাই বাহিৰৰ পৰা দুৱাৰখন লগাই দিলে৷ পিছদিনা কাহিলিপুৱাতে জীমণিয়ে উঠি বুমন দাহঁতৰ কোঠাৰ লকটো খুলি দিলে৷
পিছদিনা ন-কইনাই যিবোৰ কৰে সেইবোৰ একো নহ'ল৷ আউলি বাউলি চুলিৰে বুমন দাৰ কইনাজনীয়ে পুৱাৰ পৰাই ৰাউচি জুৰি কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ জীমণি,পেহা-পেহী সকলোৱে ন-কইনাক বুজাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ দিন গ'লে সকলো ঠিক হৈ যাব বুলি বুজনি দিলে৷ বুজনি শুনি শুনি অৱশেষত ন-কইনা শান্ত হ'ল৷ ন-কইনা সেইমুহূৰ্ততহে শান্ত হ'ল কিন্তু সেইদিনাখনৰ পৰাই ঘৰখনত নতুন অশান্তি আৰম্ভ হ'ল৷
নবৌৱে সুযোগ সুবিধা পালেই পেহা-পেহীৰ লগত কাজিয়া কৰা আৰম্ভ কৰি দিয়ে৷ শহুৰ-শাহুৰৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি বহুত দূৰতে থাকিল৷ বুমন দাকটো দিনৌ জহনিত যোৱা, মৰাটো,চুৱা খোৱা বুলি কৈহে কেটেৰা-জেঙেৰা মাৰি কথা পতা হ'ল৷ জীমণিয়ে নবৌয়েকক কিবা কব খুজিলেই জীমণিৰ ঘৰখনৰ ওপৰত থকা অধিকাৰ বুজাই দি তাইৰ মুখ বন্ধ কৰি দিয়ে৷ পেহা-পেহীৰ বেজাৰমুৱা মুখদুখনলৈ চাই জীমণিৰ মনটোও বেয়া লাগি থাকে৷
এদিন জীমণিয়ে বুমন দাক বুজালে--
"বুমন দা, তুমি মুখেৰে মাত নমতা বাবেই নবৌৱে ঘৰখনত অশান্তি কৰিবলৈ চল পাইছে৷ তোমাৰ ভিতৰত থকা মানুহটোক কিয় মাৰি পেলাইছা? উঠা!জাগা!!"
বুমন দাই মাথো জীমণিৰ কথা মনে মনে শুনি থাকে৷ জীমণিয়ে সুযোগ সুবিধা পালেই বুমন দাক সংসাৰৰ কথা বুজাবলৈ আৰম্ভ কৰে৷বুমন দাৰ ভিতৰত থকা অপাৰ শক্তিৰ জ্ঞান দিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ লাহে লাহে জীমণিয়ে বুমন দাক এজন মনোৰোগ বিশেষজ্ঞৰ কাষলৈও নিয়া হ'ল৷ বুমন দাৰ কাউন্সেলিং চলে পুৰাদমে৷ জীমণিৰ চেষ্টাই কাম দিয়া যেন লাগিল লাহে লাহে৷ বুমন দাইচোন আগতকৈ দুই এটা কথা কোৱা হ'ল৷ মিচিকিয়াই হঁহা হ'ল৷লাহে লাহে ঘৰখনতো এটা পৰিৱৰ্তন চকুত পৰিল জীমণিৰ --ঘৰখনৰ কাজিয়া-পেচাল আগতকৈ কমিল৷নবৌৰ কেটেৰা-জেঙেৰা কথাবোৰো কমি আহিল৷ বুমন দাই কেতিয়াবা নবৌক স্কুটাৰৰ পিচত উঠাই ফুৰাবলৈ নিয়া হ'ল৷ পুনৰ "হিয়াৰ মৰম মুকুতা হৈ আছে মন উপচায়" বুলি গুণগুণকৈ গান গাবলৈ ললে বুমন দাই৷ বুমন দাৰ পৰিৱৰ্তন দেখি পেহা-পেহীৰ মুখদুখন উজ্জ্বল হৈ পৰা দেখা গ'ল৷
সিদিনা এটি নতুন খবৰে ঘৰখনলৈ সুখৰ বতৰা কঢিয়াই আনিলে৷ ঘৰখনলৈ এটি নতুন আলহীৰ আগমন হ'ব৷বুমন দা পিতৃ হ'ব ওলাইছে৷ আনন্দতে ঘৰখনত সৰু-সুৰাকৈ এটা পাৰ্টিয়েই চলিল৷
জীমণিয়ে ওপৰৰ আকাশখনলৈ চালে--- কলীয়া ডাৱৰৰ মাজৰ পৰা বেলিটো ওলাই আহিছে৷
(মৌচুমী বৰি)

Thursday, 7 September 2017

“সংকল্প”

“সংকল্প”
পুৱা শুই উঠাৰ পৰাই তপস্যাৰ চকু আৰু মূৰৰ বিষ আৰম্ভ হয়৷কুম দুটা এনেকৈ টিংটিঙাই থাকে যে কাৰো কথাই তাইৰ শুনিবলৈ মন নাযায়৷খংটো টিঙিচকৈ উঠি আহেই৷অফিচত বহি কামত মন লগাব নোৱাৰে তাই৷কাষতে বহা কথকী অনামিকাৰ কথাবোৰ শুনি শুনি সহ্যৰ বাহিৰ হয় তাইৰ৷ধেমালিকৈ তাইক কিবা এষাৰ ক’লেই গালি পাৰি দিয়ে৷গালি শুনি অলপ দেৰিৰ বাবে অনামিকা মৌন হৈ ৰয়৷অনামিকাৰ মুখখন দেখি তপস্যাৰ বেয়া লাগে৷মুৰৰ বিষৰ বাবে তাইৰ খংটো বেছি হৈছে বুলি অনামিকাক কয় তাই৷অনামিকাই ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে৷
সিদিনাও তাই মূৰৰ প্ৰচণ্ড বিষ লৈ অফিচত বহি আছিল৷সুনন্দ দত্তই তাইক ক’লে – “আপোনাৰ ট্ৰান্সফাৰ হ’ব বুলি শুনা পাইছোঁ!নামনি অসমৰ ফালে হ’ব নেকি!” হঠাতে তাইৰ কৰপৰা জানো খংটো উঠি আহিল ৷ “এনেকুৱা অমংগলীয়া মুখ এখন লৈ মোৰ ওচৰলৈ কিয় আহিছে?ক’লে ভাল কথা ক’ব৷অনুগ্ৰহ কৰি এতিয়াই আঁতৰি যাওক,মোৰ মূৰ বিষাইছে৷” তাইৰ কথা শুনি সুনন্দ দত্তই অপমানবোধ কৰিলে৷ তপস্যাৰ টেবুলতে ভুকু দুটামান দি তেওঁ উঠি গ’ল৷সুনন্দ দত্ত উঠি যোৱাৰ ফালে চাই তাই ভাবিলে –“মোৰ ইমান খং উঠিবলৈ কি হে পালে? মইতো তেওঁৰ লগত ভালকৈও কথা পাতিব পাৰিলোহেঁতেন!” সুনন্দ দত্ত,অনামিকাহঁতে তপস্যাৰ বিষয়ে কোৱা-কুই আৰম্ভ কৰিলে – অলপ পাগলী হৈছে নেকি বুলি!!
তপস্যাৰ খংটো যে মূৰৰ বিষৰ কাৰণেহে উৎপতি হৈছে ঠিক তেনেকুৱাও নহয়৷তাই অনুভৱ কৰে –তাইৰ খংটো এনেয়েও বেছি৷সৰুৰে পৰা মৰম-আদৰত ডাঙৰ হোৱা ছোৱালী আছিল তাই৷মাকে গাত লগা কথা এষাৰ ক’লেই ওফোন্দ পাতিছিল৷মৰমেৰে ওফোন্দ ভাঙিব লগা হৈছিল ঘৰৰ মানুহে৷তাই নিজকে পাৰফেক্ট বুলি ভাবিছিল৷তাই কৰা কোনো কামকেই কোনেও ভুল ধৰিব নোৱাৰিব,কোনেও তাইক টানকৈ বা বেয়াকৈ এষাৰ ক’ব নোৱাৰিব – সেয়া আছিল তাইৰ জীৱনৰ নীতি৷মাক-দেউতাকেও তাইক এনেকৈ ডাঙৰ কৰিলে যে খং উঠাৰ তেনেকৈ সুযোগেই পোৱা নাছিল তাই তাইৰ জীয়ৰী জীৱনত৷ কিন্তু তাইৰ জীৱনত পয়মাল লাগিল তেতিয়া যেতিয়া তাই এখন ঘৰৰ বোৱাৰী হ’ল৷শাহুৱেকে যেতিয়া এনেকৈ নকৰিবা,তেনেকৈ নকৰিবা,এনেকৈহে কৰিবা,তেনেকৈহে কৰিবা আদি কথাবোৰ তাইক কবলৈ ধৰিলে৷যেতিয়া স্বামী সুব্ৰতে তাইক কথাই প্ৰতি অভিমান – আব্দাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে –তাইৰ জীৱনটোৱেই খেলি মেলি হৈ যোৱা যেন লাগিল৷
এদিন সুব্ৰতে তাইক অভিমান কৰি ক’লে –“তুমি মোক নজনোৱাকৈ তালৈ যোৱা উচিত নাছিল৷” কথাষাৰ শুনিবলৈহে পালে তপস্যা খঙত উতলি উঠিল৷
“মোৰ কি স্বাধীনতা বোলা কোনো বস্তু নাই!সৱ তোমাক সুধিয়েই কৰিব লাগিব?” –এইবুলি কৈ তাই হাতত লৈ থকা মবাইল ফোনটো পকাত থেকেচা মাৰি পেলাই দিলে৷সুব্ৰতেও তাইৰ খং দেখি –“তোমাৰ খংটো অলপ বেছি,মাৰাক লগাইছো ৰবা,এতিয়াই ফোন কৰিছোঁ….” –এইবুলি কৈ তপস্যাৰ মাকলৈ ফোন লগাবলৈ ধৰিলে সি৷তপস্যাৰ খং এইবাৰ চূড়ান্ত হৈ পৰিল৷
“সৱ কথাতে মোৰ মা-দেউতাক টেনছন দিব আঁহা ..” –এইবুলি কৈ কোঠাত থকা সকলো বস্তু এফালৰ পৰা দলিয়াবলৈ লাগি গ’ল তাই৷তাইৰ যখিনী ৰূপ দেখি সুব্ৰতে ভয় খালে আৰু তপস্যাক শান্ত কৰিবলৈ সাৱতি ধৰিলে৷
“এৰা কৈছো,মোক এৰি দিয়া…আজি মই সৱ শেষ কৰিম….” –সুব্ৰতৰ বাহুবন্ধনৰ পৰা তাই পাগলীৰ দৰে ওলাবলৈ যত্ন কৰিলে৷
সুব্ৰতে পিছত তাই নজনাকৈ তপস্যাৰ মাক-দেউতাকৰ লগত কথা পাতিলে –তপস্যাৰ খংটোৰ বিষয়ে৷মাক-দেউতাকে তাক ক’লে যে –“তপস্যাক আমি ইমান মৰমত ডাঙৰ কৰিলোঁ তাইৰ খংটো কোনোদিন দেখাই নাপালোঁ৷তাই এজনী শান্ত ছোৱালী বুলিহে আমি জানো৷”মাক-দেউতাকৰ কথাবোৰ সুব্ৰতে মানি লবলৈ টান পালে৷
০০০০০০
সুব্ৰতৰ স’তে হোৱা সংসাৰখনে চাৰিবছৰ পূৰ্ণ কৰিলে৷এই চাৰিবছৰে যিমান মৰম-ভালপোৱা থাকিল সিমান খোঁটখাঁটৰ অন্তও নাছিল দুয়োজনৰ মাজত৷বিয়া হোৱাৰ পৰা তপস্যাৰ সুব্ৰতৰ প্ৰতি এটাই অভিযোগ আছিল – সি তাইৰ মাক-দেউতাকক গুৰুত্ব নিদিয়ে,খবৰ খাতি নলয় ইত্যাদি ইত্যাদি৷তাই তেনেধৰণৰ অভিযোগ কৰিলেই সিও জ্বলা জুইত ঘিউ ঢালি দিয়াৰ দৰে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱায়৷এদিন সুব্ৰত-তপস্যাৰ কাজিয়া ইমান তুংগত উঠিল যে মাত-বোল বন্ধ হ’ল দুয়োজনৰ মাজত৷তপস্যাই সুব্ৰতৰ চকুলৈ চাবলৈকে বাদ দিলে৷মাত-বোল নকৰাকৈ দুয়োজনে ঘৰুৱা কামবোৰ কৰে আৰু ভাগে ভাগে অফিচলৈ যায়গৈ৷এনেকৈ মাত-বোল বন্ধ হৈ থাকোঁতে সুব্ৰতৰ দদায়েক এজন ঢুকাল৷এতিয়া খবৰ লবলৈ নগ’লেই নহয়৷সুব্ৰতৰ মাকে দুয়োজনকে খবৰ লবলৈ যাবলৈ ক’লে৷মাকৰ আজ্ঞা শিৰোধাৰ্য কৰি দুয়ো যাবলৈ ওলাল৷সুব্ৰতে গাড়ী ষ্টাৰ্ট কৰিলে৷তপস্যা কাষত বহিল৷সুব্ৰতে তপস্যাৰ মুখলৈ চালে৷তপস্যা নিমাত৷
:তোমাক দেখিবলৈ ধুনীয়া লাগিছে – সুব্ৰতে তপস্যাক ক’লে৷
তপস্যা নিৰুত্তৰ
:কিবা এটাতো কোৱা! – সুব্ৰতে পুনৰ কৈ উঠিল৷ সুব্ৰতৰ কথা কোৱাৰ ধৰণ দেখি তপস্যাৰ ফিচকৈ হাঁহিটো ওলাই আহিল৷
:উহ ৰক্ষা!হাঁহিলা যে৷ – সুব্ৰতে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে৷
:ৰাজেন দদাইটিৰ আত্মাৰ সদগতি কামনা কৰিলোঁ৷-সুব্ৰতে পুনৰ কৈ উঠিল৷
:দদাইটি কেনেকৈ ঢুকাল? – তপস্যাই সুধিলে সুব্ৰতক
:উহ!কিমান দিন যে তোমাৰ মাতটো শুনা নাই৷কাণত মৌ বৰষা যেন লাগিছে৷ – সুব্ৰতে চকু মুদি কৈ উঠিল
:সুব্ৰত,মই তোমাক কি সুধিছো???? মোৰ আকৌ খং উঠিব…. তপস্যাই কৈ উঠিল
:খং নুঠিবা মোৰ মা-গোসাঁনী….দদাইটি এনেকৈ…. সুব্ৰতে সবিস্তাৰে ৰাজেন দদাইটি কেনেকৈ ঢুকাল কবলৈ লাগিল৷
দুদিন মান সুব্ৰত-তপস্যাৰ দিনবোৰ মৰম-চেনেহৰ মাজেৰে ভালদৰেই পাৰ হ’ল ৷এদিন হঠাৎ পুনৰ কথাৰ তৰ্কযুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল৷কাজিয়া এনেকৈ বাঢ়িল যে তপস্যাই খঙত একোনাই হৈ সুব্ৰতৰ ফালে আঙুলি টোৱাই গালি পাৰিবলৈ লাগিল৷ তাৰপিছত দিনটোলৈ মাত-বোল বন্ধ৷ খঙটো যেতিয়া শাম কাটিল তপস্যাৰ মনটো বেয়া লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ সুব্ৰতক তাই আজি প্ৰথমবাৰৰ বাবে আঙুলি টোৱাই কথা ক’লে!ইমান বেয়া পাই নে তাই সুব্ৰতক?নাই বহুত হ’ল৷সীমা ক্ৰছ কৰি খং কৰিলে তাই সুব্ৰতৰ ওপৰত!ইমান অপমান কৰাকৈটো খং কৰাৰ কোনো কাৰণ নাছিল৷খংটো কমাবলৈ কিবা এটা উপায় ওলিয়াব লাগিব – ভাবিলে তপস্যাই৷ৰাতি শোৱাৰ পৰত সুব্ৰতৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিলে তাই আৰু ধাৰাসাৰে চকুপানী ওলিয়াই কান্দোন জুৰিলে৷সুব্ৰতে মাথোঁ বুকুৰ মাজত সুমুৱাই ৰাখিলে তপস্যাক৷
তাৰপিছদিনৰ পৰাই তাইৰ মূৰৰ বিষ আৰম্ভ হ’বলৈ ধৰিলে আৰু খংটো শাম কটাতকৈ বাঢ়িবলৈহে লাগিল৷অফিচতো তাই তাইৰ খংটো যাৰে তাৰে ওপৰত প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ধৰিলে৷যেনেকৈ তাইৰ খঙৰ চিকাৰ হ’ল অনামিকা আৰু সুনন্দ দত্ত৷
অৱশেষত তাই ডাক্তৰৰ ওচৰ পালেগৈ৷ ডাক্তৰে চাই মেলি ক’লে – “আপোনাৰ মাইগ্ৰেন আছে…এইকেইটা দৰৱ দিছো ..নিয়মীয়াকৈ খাব৷”
:চাৰ,মোৰ খংটো অলপ বেছি,খং কমাবলৈ কিবা উপায় নাইনে? – তপস্যাৰ কথা শুনি ডাক্তৰে হাঁহিলে৷
: আপুনি মেডিটেচন আৰম্ভ কৰক…অনুলোম-বিলোম,কপাল ভাটি আদি কৰাৰ অভ্যাস কৰকচোন৷ANGERৰ আগত D টো লগাই দিলে DANGER হৈ যায়—এই কথা মনত ৰাখিব৷
:চাৰ মই,ঘৰৰ মানুহটো বাদেই মোৰ কৰ্মস্থলীৰ লোক সকলৰ ওপৰতো হকে বিহকে খং কৰা আৰম্ভ কৰি দিছোঁ, পিছত নিজৰে বেয়া লাগে৷ – তপস্যাই কৈ উঠিল৷
:খং নকৰিব৷শত্ৰু বাঢ়িব৷ খং মানেই ডেঞ্জাৰ –এই কথাটো মানি চলিব৷
ডাক্তৰক ধন্যবাদ জনাই ফাৰ্মাচীৰ পৰা ঔষধ পাতি লৈ তপস্যা ঘৰ পালেহি৷কিতাপৰ আলমাৰি খুচৰি যোগাসনৰ কিতাপ এখন টানি আনিলে৷কাইলৈ পুৱাৰ পৰা অনুলোম-বিলোম,পদ্মাসন আদি কৰিব তাই৷ওচৰতে থকা প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাকুমাৰীৰ “ৰাজযোগ” মেডিটেচনো শিকিবলৈ যাব তাই৷ কথাবোৰ ভাবি থাকোঁতে হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ “যোগ” সম্পৰ্কে এটি লেখা পঢ়িবলৈ পালে তপস্যাই৷ চাৰে লিখিছে – “মোৰ মনত দৃঢ় বিশ্বাস হৈছিল যে সংকটৰ সন্মুখীন হ’বলৈ যি ধৰণৰ মানসিক শক্তি আৰু প্ৰশান্তিৰ প্ৰয়োজন,সেইটো মোক দিব পাৰিব একমাত্ৰ যোগৰ অনুশীলনেহে৷…..যৌগিক ব্যায়ামে শৰীৰ আৰু মন উভয়ৰে সুস্থতাৰ ওপৰত সমানেই গুৰুত্ব দিয়ে৷শৰীৰ আৰু মনৰ যোগ সাধনেই হ’ল যৌগিক ব্যায়াম৷ই শৰীৰক শক্তিশালী কৰে আৰু মনটোক কৰে প্ৰশান্ত৷মানুহৰ শৰীৰটো যদি সুস্থ হৈ থাকে আৰু একেসময়তে মনটো হৈ থাকে প্ৰশান্ত,তেন্তে কবলৈ গ’লে মানুহৰ বিচাৰিবলৈ আন একো বাকী নাথাকে….”
এটি নতুন জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিবলৈ তপস্যা দৃঢ়সংকল্পবদ্ধ হ’ল৷
(মৌচুমী বৰি)

Sunday, 27 August 2017

“সংকল্প”

“সংকল্প”

পুৱা শুই উঠাৰ পৰাই তপস্যাৰ চকু আৰু মূৰৰ বিষ আৰম্ভ হয়৷কুম দুটা এনেকৈ টিংটিঙাই থাকে যে কাৰো কথাই তাইৰ শুনিবলৈ মন নাযায়৷খংটো টিঙিচকৈ উঠি আহেই৷অফিচত বহি কামত মন লগাব নোৱাৰে তাই৷কাষতে বহা কথকী অনামিকাৰ কথাবোৰ শুনি শুনি সহ্যৰ বাহিৰ হয় তাইৰ৷ধেমালিকৈ তাইক কিবা এষাৰ ক’লেই গালি পাৰি দিয়ে৷গালি শুনি অলপ দেৰিৰ বাবে অনামিকা মৌন হৈ ৰয়৷অনামিকাৰ মুখখন দেখি তপস্যাৰ বেয়া লাগে৷মুৰৰ বিষৰ বাবে তাইৰ খংটো বেছি হৈছে বুলি অনামিকাক কয় তাই৷অনামিকাই ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে৷

সিদিনাও তাই মূৰৰ প্ৰচণ্ড বিষ লৈ অফিচত বহি আছিল৷সুনন্দ দত্তই তাইক ক’লে – “আপোনাৰ ট্ৰান্সফাৰ হ’ব বুলি শুনা পাইছোঁ!নামনি অসমৰ ফালে হ’ব নেকি!” হঠাতে তাইৰ কৰপৰা জানো খংটো উঠি আহিল ৷ “এনেকুৱা অমংগলীয়া মুখ এখন লৈ মোৰ ওচৰলৈ কিয় আহিছে?ক’লে ভাল কথা ক’ব৷অনুগ্ৰহ কৰি এতিয়াই আঁতৰি যাওক,মোৰ মূৰ বিষাইছে৷” তাইৰ কথা শুনি সুনন্দ দত্তই অপমানবোধ কৰিলে৷ তপস্যাৰ টেবুলতে ভুকু দুটামান দি তেওঁ উঠি গ’ল৷সুনন্দ দত্ত উঠি যোৱাৰ ফালে চাই তাই ভাবিলে –“মোৰ ইমান খং উঠিবলৈ কি হে পালে? মইতো তেওঁৰ লগত ভালকৈও কথা পাতিব পাৰিলোহেঁতেন!” সুনন্দ দত্ত,অনামিকাহঁতে তপস্যাৰ বিষয়ে কোৱা-কুই আৰম্ভ কৰিলে – অলপ পাগলী হৈছে নেকি বুলি!!

তপস্যাৰ খংটো যে মূৰৰ বিষৰ কাৰণেহে উৎপতি হৈছে ঠিক তেনেকুৱাও নহয়৷তাই অনুভৱ কৰে –তাইৰ খংটো এনেয়েও বেছি৷সৰুৰে পৰা মৰম-আদৰত ডাঙৰ হোৱা ছোৱালী আছিল তাই৷মাকে গাত লগা কথা এষাৰ ক’লেই ওফোন্দ পাতিছিল৷মৰমেৰে ওফোন্দ ভাঙিব লগা হৈছিল ঘৰৰ মানুহে৷তাই নিজকে পাৰফেক্ট বুলি ভাবিছিল৷তাই কৰা কোনো কামকেই কোনেও ভুল ধৰিব নোৱাৰিব,কোনেও তাইক টানকৈ বা বেয়াকৈ এষাৰ ক’ব নোৱাৰিব – সেয়া আছিল তাইৰ জীৱনৰ নীতি৷মাক-দেউতাকেও তাইক এনেকৈ ডাঙৰ কৰিলে যে খং উঠাৰ তেনেকৈ সুযোগেই পোৱা নাছিল তাই তাইৰ জীয়ৰী জীৱনত৷ কিন্তু তাইৰ জীৱনত পয়মাল লাগিল তেতিয়া যেতিয়া তাই এখন ঘৰৰ বোৱাৰী হ’ল৷শাহুৱেকে যেতিয়া এনেকৈ নকৰিবা,তেনেকৈ নকৰিবা,এনেকৈহে কৰিবা,তেনেকৈহে কৰিবা আদি কথাবোৰ তাইক কবলৈ ধৰিলে৷যেতিয়া স্বামী সুব্ৰতে তাইক কথাই প্ৰতি অভিমান – আব্দাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে –তাইৰ জীৱনটোৱেই খেলি মেলি হৈ যোৱা যেন লাগিল৷

এদিন সুব্ৰতে তাইক অভিমান কৰি ক’লে –“তুমি মোক নজনোৱাকৈ তালৈ যোৱা উচিত নাছিল৷” কথাষাৰ শুনিবলৈহে পালে তপস্যা খঙত উতলি উঠিল৷
“মোৰ কি স্বাধীনতা বোলা কোনো বস্তু নাই!সৱ তোমাক সুধিয়েই কৰিব লাগিব?” –এইবুলি কৈ তাই হাতত লৈ থকা মবাইল ফোনটো পকাত থেকেচা মাৰি পেলাই দিলে৷সুব্ৰতেও তাইৰ খং দেখি –“তোমাৰ খংটো অলপ বেছি,মাৰাক লগাইছো ৰবা,এতিয়াই ফোন কৰিছোঁ….” –এইবুলি কৈ তপস্যাৰ মাকলৈ ফোন লগাবলৈ ধৰিলে সি৷তপস্যাৰ খং এইবাৰ চূড়ান্ত হৈ পৰিল৷
“সৱ কথাতে মোৰ মা-দেউতাক টেনছন দিব আঁহা ..” –এইবুলি কৈ কোঠাত থকা সকলো বস্তু এফালৰ পৰা দলিয়াবলৈ লাগি গ’ল তাই৷তাইৰ যখিনী ৰূপ দেখি সুব্ৰতে ভয় খালে আৰু তপস্যাক শান্ত কৰিবলৈ সাৱতি ধৰিলে৷
“এৰা কৈছো,মোক এৰি দিয়া…আজি মই সৱ শেষ কৰিম….” –সুব্ৰতৰ বাহুবন্ধনৰ পৰা তাই পাগলীৰ দৰে ওলাবলৈ যত্ন কৰিলে৷

সুব্ৰতে পিছত তাই নজনাকৈ তপস্যাৰ মাক-দেউতাকৰ লগত কথা পাতিলে –তপস্যাৰ খংটোৰ বিষয়ে৷মাক-দেউতাকে তাক ক’লে যে –“তপস্যাক আমি ইমান মৰমত ডাঙৰ কৰিলোঁ তাইৰ খংটো কোনোদিন দেখাই নাপালোঁ৷তাই এজনী শান্ত ছোৱালী বুলিহে আমি জানো৷”মাক-দেউতাকৰ কথাবোৰ সুব্ৰতে মানি লবলৈ টান পালে৷
০০০০০০

সুব্ৰতৰ স’তে হোৱা সংসাৰখনে চাৰিবছৰ পূৰ্ণ কৰিলে৷এই চাৰিবছৰে যিমান মৰম-ভালপোৱা থাকিল সিমান খোঁটখাঁটৰ অন্তও নাছিল দুয়োজনৰ মাজত৷বিয়া হোৱাৰ পৰা তপস্যাৰ সুব্ৰতৰ প্ৰতি এটাই অভিযোগ আছিল – সি তাইৰ মাক-দেউতাকক গুৰুত্ব নিদিয়ে,খবৰ খাতি নলয় ইত্যাদি ইত্যাদি৷তাই তেনেধৰণৰ অভিযোগ কৰিলেই সিও জ্বলা জুইত ঘিউ ঢালি দিয়াৰ দৰে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱায়৷এদিন সুব্ৰত-তপস্যাৰ কাজিয়া ইমান তুংগত উঠিল যে মাত-বোল বন্ধ হ’ল দুয়োজনৰ মাজত৷তপস্যাই সুব্ৰতৰ চকুলৈ চাবলৈকে বাদ দিলে৷মাত-বোল নকৰাকৈ দুয়োজনে ঘৰুৱা কামবোৰ কৰে আৰু ভাগে ভাগে অফিচলৈ যায়গৈ৷এনেকৈ মাত-বোল বন্ধ হৈ থাকোঁতে সুব্ৰতৰ দদায়েক এজন ঢুকাল৷এতিয়া খবৰ লবলৈ নগ’লেই নহয়৷সুব্ৰতৰ মাকে দুয়োজনকে খবৰ লবলৈ যাবলৈ ক’লে৷মাকৰ আজ্ঞা শিৰোধাৰ্য কৰি দুয়ো যাবলৈ ওলাল৷সুব্ৰতে গাড়ী ষ্টাৰ্ট কৰিলে৷তপস্যা কাষত বহিল৷সুব্ৰতে তপস্যাৰ মুখলৈ চালে৷তপস্যা নিমাত৷
:তোমাক দেখিবলৈ ধুনীয়া লাগিছে – সুব্ৰতে তপস্যাক ক’লে৷
তপস্যা নিৰুত্তৰ
:কিবা এটাতো কোৱা! – সুব্ৰতে পুনৰ কৈ উঠিল৷ সুব্ৰতৰ কথা কোৱাৰ ধৰণ দেখি তপস্যাৰ ফিচকৈ হাঁহিটো ওলাই আহিল৷
:উহ ৰক্ষা!হাঁহিলা যে৷ – সুব্ৰতে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে৷
:ৰাজেন দদাইটিৰ আত্মাৰ সদগতি কামনা কৰিলোঁ৷-সুব্ৰতে পুনৰ কৈ উঠিল৷
:দদাইটি কেনেকৈ ঢুকাল? – তপস্যাই সুধিলে সুব্ৰতক
:উহ!কিমান দিন যে তোমাৰ মাতটো শুনা নাই৷কাণত মৌ বৰষা যেন লাগিছে৷ – সুব্ৰতে চকু মুদি কৈ উঠিল
:সুব্ৰত,মই তোমাক কি সুধিছো???? মোৰ আকৌ খং উঠিব…. তপস্যাই কৈ উঠিল
:খং নুঠিবা মোৰ মা-গোসাঁনী….দদাইটি এনেকৈ…. সুব্ৰতে সবিস্তাৰে ৰাজেন দদাইটি কেনেকৈ ঢুকাল কবলৈ লাগিল৷

দুদিন মান সুব্ৰত-তপস্যাৰ দিনবোৰ মৰম-চেনেহৰ মাজেৰে ভালদৰেই পাৰ হ’ল ৷এদিন হঠাৎ পুনৰ কথাৰ তৰ্কযুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল৷কাজিয়া এনেকৈ বাঢ়িল যে তপস্যাই খঙত একোনাই হৈ সুব্ৰতৰ ফালে আঙুলি টোৱাই গালি পাৰিবলৈ লাগিল৷ তাৰপিছত দিনটোলৈ মাত-বোল বন্ধ৷ খঙটো যেতিয়া শাম কাটিল তপস্যাৰ মনটো বেয়া লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ সুব্ৰতক তাই আজি প্ৰথমবাৰৰ বাবে আঙুলি টোৱাই কথা ক’লে!ইমান বেয়া পাই নে তাই সুব্ৰতক?নাই বহুত হ’ল৷সীমা ক্ৰছ কৰি খং কৰিলে তাই সুব্ৰতৰ ওপৰত!ইমান অপমান কৰাকৈটো খং কৰাৰ কোনো কাৰণ নাছিল৷খংটো কমাবলৈ কিবা এটা উপায় ওলিয়াব লাগিব – ভাবিলে তপস্যাই৷ৰাতি শোৱাৰ পৰত সুব্ৰতৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিলে তাই আৰু ধাৰাসাৰে চকুপানী ওলিয়াই কান্দোন জুৰিলে৷সুব্ৰতে মাথোঁ বুকুৰ মাজত সুমুৱাই ৰাখিলে তপস্যাক৷

তাৰপিছদিনৰ পৰাই তাইৰ মূৰৰ বিষ আৰম্ভ হ’বলৈ ধৰিলে আৰু খংটো শাম কটাতকৈ বাঢ়িবলৈহে লাগিল৷অফিচতো তাই তাইৰ খংটো যাৰে তাৰে ওপৰত প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ধৰিলে৷যেনেকৈ তাইৰ খঙৰ চিকাৰ হ’ল অনামিকা আৰু সুনন্দ দত্ত৷

অৱশেষত তাই ডাক্তৰৰ ওচৰ পালেগৈ৷ ডাক্তৰে চাই মেলি ক’লে – “আপোনাৰ মাইগ্ৰেন আছে…এইকেইটা দৰৱ দিছো ..নিয়মীয়াকৈ খাব৷”
:চাৰ,মোৰ খংটো অলপ বেছি,খং কমাবলৈ কিবা উপায় নাইনে? – তপস্যাৰ কথা শুনি ডাক্তৰে হাঁহিলে৷
: আপুনি মেডিটেচন আৰম্ভ কৰক…অনুলোম-বিলোম,কপাল ভাটি আদি কৰাৰ অভ্যাস কৰকচোন৷ANGERৰ আগত D টো লগাই দিলে DANGER হৈ যায়—এই কথা মনত ৰাখিব৷
:চাৰ মই,ঘৰৰ মানুহটো বাদেই মোৰ কৰ্মস্থলীৰ লোক সকলৰ ওপৰতো হকে বিহকে খং কৰা আৰম্ভ কৰি দিছোঁ, পিছত নিজৰে বেয়া লাগে৷ – তপস্যাই কৈ উঠিল৷
:খং নকৰিব৷শত্ৰু বাঢ়িব৷ খং মানেই ডেঞ্জাৰ –এই কথাটো মানি চলিব৷

ডাক্তৰক ধন্যবাদ জনাই ফাৰ্মাচীৰ পৰা ঔষধ পাতি লৈ তপস্যা ঘৰ পালেহি৷কিতাপৰ আলমাৰি খুচৰি যোগাসনৰ কিতাপ এখন টানি আনিলে৷কাইলৈ পুৱাৰ পৰা অনুলোম-বিলোম,পদ্মাসন আদি কৰিব তাই৷ওচৰতে থকা প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাকুমাৰীৰ “ৰাজযোগ” মেডিটেচনো শিকিবলৈ যাব তাই৷ কথাবোৰ ভাবি থাকোঁতে হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ “যোগ” সম্পৰ্কে এটি লেখা পঢ়িবলৈ পালে তপস্যাই৷ চাৰে লিখিছে – “মোৰ মনত দৃঢ় বিশ্বাস হৈছিল যে সংকটৰ সন্মুখীন হ’বলৈ যি ধৰণৰ মানসিক শক্তি আৰু প্ৰশান্তিৰ প্ৰয়োজন,সেইটো মোক দিব পাৰিব একমাত্ৰ যোগৰ অনুশীলনেহে৷…..যৌগিক ব্যায়ামে শৰীৰ আৰু মন উভয়ৰে সুস্থতাৰ ওপৰত সমানেই গুৰুত্ব দিয়ে৷শৰীৰ আৰু মনৰ যোগ সাধনেই হ’ল যৌগিক ব্যায়াম৷ই শৰীৰক শক্তিশালী কৰে আৰু মনটোক কৰে প্ৰশান্ত৷মানুহৰ শৰীৰটো যদি সুস্থ হৈ থাকে আৰু একেসময়তে মনটো হৈ থাকে প্ৰশান্ত,তেন্তে কবলৈ গ’লে মানুহৰ বিচাৰিবলৈ আন একো বাকী নাথাকে….”


এটি নতুন জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিবলৈ তপস্যা দৃঢ়সংকল্পবদ্ধ হ’ল৷
(মৌচুমী বৰি)