কবিতা পুথিৰ চমু আলোকপাত (নিয়মীয়া বাৰ্তাত প্ৰকাশিত, ১৯ ডিচেম্বৰ, শনিবাৰ)

গল্ফীৰ ডায়েৰি:

গল্ফীৰ ডায়েৰি:
এবাৰ ডিম্বেশ্বৰে সোঁহাতৰ তৰ্জনী আঙুলিটোৰে নিজৰ গাত হেঁচি পালে আৰু বিষ অনুভৱ কৰিলে৷সি এইবাৰ আকৌ নিজৰ শৰীৰৰ বেলেগ এটা অংশত তৰ্জনী আঙুলিটোৰে হেঁচি চালে -- আকৌ বিষ!এনেকৈ সি গোটেই গাতে তৰ্জনী আঙুলিটোৰে হেঁচি হেঁচি চালে--বিষ, বিষ আৰু বিষ!!!সি ভাবিলে -- "এনেকৈ নহ'ব, মই ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যাবই লাগিব"
ডাক্তৰৰ চেম্বাৰত---
:চাৰ, মোৰ গোটেই গাতে বিষ হৈছে৷চাওক --
(এইবুলি কৈ সি তাৰ তৰ্জনী আঙুলিটোৰে গোটেই গাতে হেঁচি হেঁচি দেখুৱাই উহ-আহ কৰি থাকিল৷)
ডাক্তৰে তালৈ কিছু সময় চাই ৰ'ল আৰু ক'লে--
:তোমাৰ তৰ্জনী আঙুলিটো দেখুওৱা চোন
ডিম্বেশ্বৰে ডাক্তৰক তৰ্জনী আঙুলিটো দেখুৱালে৷ডাক্তৰে চাই ক'লে--
:ঠিক আছে, এই মলমটো লিখি দিছোঁ, তোমাৰ তৰ্জনী আঙুলিৰ মূৰটোতে হোৱা ফোঁহাটোত সদায় লগাবা৷ গাৰ বিষ ভাল হৈ যাব৷

“মোৰ জীৱনত হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ প্ৰভাৱ”

“মোৰ জীৱনত হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ প্ৰভাৱ”

 কিতাপ পঢ়ি ভাল পাবলৈ শিকিছিলোঁ অসমৰ সাহিত্য আকাশৰ বটবৃক্ষস্বৰূপ শ্ৰদ্ধেয় হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ “কিতাপ পঢ়াৰ আনন্দ” কিতাপখন পঢ়ি৷এক কথাত হয়তো ক’বলৈ গ’লে বৰগোহাঞি চাৰেই মোক কিতাপৰ পৃথিৱীখনৰ স’তে চিনাকী কৰি দিছিল৷এনেকৈয়ে চাৰৰ জীৱন দৰ্শন মূলক প্ৰতিখন কিতাপৰ প্ৰভাৱ মোৰ জীৱনত গভীৰভাৱে পৰিছিল৷ “সুখ-দুখ” পঢ়ি পৃথিৱীখনক ভাল পাবলৈ শিকিছিলোঁ, “আমাক কিতাপ লাগে” পঢ়ি কিতাপৰ প্ৰেমত পৰিছিলোঁ,“প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা”,“জীৱনৰ সাধনা”ই মোৰ কৈশোৰজীৱনটোক যেন আলোকময় পথেৰে লৈ গৈছিল৷চাৰৰ আত্মজীৱনী “আত্মানুসন্ধান” পঢ়ি নিজৰ জীৱনটোকো কঠোৰভাৱে বিশ্লেষণ কৰি চোৱাৰ প্ৰয়াস কৰিছিলোঁ৷চাৰৰ কিতাপবোৰ অনবৰতে মই চকুৰ আগত ৰাখিছিলোঁ, জীৱনটো বিশৃংখল যেন লাগিলে বৰগোহাঞি চাৰৰ কিতাপ পঢ়ি যেন সঞ্জীৱনি ঘূৰাই পাইছিলোঁ এনে লাগিছিল৷

চাৰ মোৰ কৈশোৰ কালৰ প্ৰিয় লেখক তথা আদৰ্শ ব্যক্তি হৈ পৰিছিল৷সেইসময়ত কাৰোবালৈ চিঠি লিখিলেও মই চাৰৰ কিতাপৰ উদ্ধৃতি দিহে চিঠি লিখিছিলোঁ৷মোৰ এগৰাকী পত্ৰ-বান্ধৱী আছিল৷তাইও বৰগোহাঞি চাৰৰ কিতাপ পঢ়ি খুব ভাল পাইছিল৷আমাৰ চিঠিবোৰত চাৰৰ কিতাপৰ উদ্ধৃতি নথকাকৈ নাছিলেই৷তাই গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে এবাৰ চাৰক লগ কৰিবলৈ গৈ চাৰৰ আগত মোৰ কথা কৈছিল বুলি মোক তাই জনাইছিল৷

চাৰক কেতিয়াবা লগ পোৱাৰ হাবিয়াস মোৰ মনতো উপজিছিল যদিও নিজকে সামান্য ধূলিকণা বুলি ভাবি মনৰ মাজতে মাৰ নিয়াইছিলো মনৰ মাজত ওপজা হাবিয়াসৰ তৰংগ৷

এনেকৈয়ে দিনবোৰ গৈ থাকিল৷চাৰ সম্পাদনাত থকা প্ৰতিখন বাতৰিকাকত কেতিয়াও নিয়মীয়াকৈ নোলোৱাকৈ নাথাকোঁ৷ “প্ৰমা” শিতানৰ অনুপ্ৰেৰণামূলক লেখাবোৰ কেচিৰে কাটি নিজৰ সংৰক্ষণত ৰাখোঁ৷ চাৰৰ “মোৰ টোকাবহীৰ পৰা” মোৰ বাবে অন্যতম প্ৰিয় লেখা৷কেতিয়াবা ভাবিছিলোঁ ---“চাৰে হয়তো কেতিয়াও নাজানিব তেওঁৰ লেখাই মোৰ জীৱনটোক সমৃদ্ধ কৰাৰ কথা, কেতিয়াও নাজানিব তেওঁ যে মোৰ প্ৰিয় লেখক আৰু এজন আদৰ্শ ব্যক্তি…..মোৰ দৰে ধূলিকণা এটিয়ে কেতিয়াও এইকথা চাৰক জনাব নোৱাৰিম৷”

মানুহৰ আকুল প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে মনৰ কথাবোৰ এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ৰহস্যময় শক্তিয়ে শুনা পায়৷হঠাতে চাৰৰ পৰা অহা এটা ফোনকলে ৰহস্যময় শক্তিৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাস দৃঢ় কৰি তুলিলে৷হয়, ফোনৰ সিপাৰত সেইয়া চাৰৰেই আশীৰ্বাদ কন্ঠ৷সপোন সপোন যেন লগা এটি দিঠক৷চাৰে “নিয়মীয়া বাৰ্তা”লৈ পঠিওৱা লেখাটিৰ সম্পৰ্কে কোৱাৰ লগতে অতি ঘৰুৱা ভাৱেৰে মোৰ খবৰ, ঘৰৰ খবৰ ল’লে৷চাৰৰ আশীৰ্বাদৰ কন্ঠেৰে ধন্য হ’লো মই৷মোৰ জীৱনৰ আদৰ্শ ব্যক্তি শ্ৰদ্ধাৰ বৰগোহাঞি চাৰক মোৰ মনৰ কথাটো ক’বলৈ ভগৱানে যেন মোক এটা সুযোগহে দিলে – মোৰ এনে অনুভৱ হ’ল৷

চাৰ বহুদিন জীয়াই থাকক সকলোৰে জীৱনৰ প্রেৰণা হৈ৷চাৰৰ সুস্বাস্থ্য কামনা কৰিলোঁ৷

                             

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:-
ডিম্বেশ্বৰে বেমাৰ দেখুৱাবলৈ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গ'ল৷ ডাক্তৰে বেমাৰ চাই মেলি দৰৱ লিখি দি প্ৰেছক্ৰিপছনখন ডিম্বেশ্বৰক দেখুৱাই ক'লে--
:দিনে এটাকৈ খাবা হাঁ
ডিম্বেশ্বৰে ভাবিলে ডাক্তৰে তাক দিনে এটাকৈ হাঁহ খাবলৈ কৈছে , সেই ভাবি সি দিনে এটাকৈ হাঁহ খাবলৈ ধৰিলে ৷ হাঁহ খাই তাৰ বেমাৰ ভাল নোহোৱা হ'ল৷ সি আকৌ ডাক্তৰৰ কাষ পালেগৈ আৰু ডাক্তৰক ক'লে--
: চাৰ, হাঁহ খাইছোহে খাইছো, বেমাৰ বেছি হৈছে যেন হে লাগিছে! 
ডিম্বেশ্বৰৰ কথা শুনি ডাক্তৰৰ কপাল কোচখালে এইভাবি যে তেওঁ কেতিয়া তাক হাঁহ খাবলৈ কৈছিল!!

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:-

এগৰাকী ষাঠিৰ উৰ্ধৰ মহিলা বেংকৰ মেনেজাৰৰ কাষলৈ গ'ল ৷ মহিলা গৰাকীয়ে মেনেজাৰক দহ লাখ টকা ডেপজিত কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰাৰ কথা জনালে ৷ মেনেজাৰে সুধিলে--
: আপুনি কি কৰে?
: মই তেনেকৈ একো নকৰোঁ, মাথোঁ অলপ ইফাল সিফাল কৰোঁ -- মহিলা গৰাকীয়ে ক'লে ৷
মেনেজাৰে বয়সষ্ঠ মহিলাগৰাকীৰ মুখলৈ চাই ৰ'ল৷ মহিলা গৰাকীয়ে পুনৰ ক'লে--
: চাৰ, আপোনাৰ চুলিখিনি নকলি হয়নে?
: নাই নাই, মোৰ চুলি নকলি নহয় -- মেনেজাৰে মূৰ জোকাৰিলে৷
: মই ডাঠি ক'ব পাৰো, আপোনাৰ চুলিখিনি নকলি চুলি৷বাজি মাৰিব? --মহিলা গৰাকীয়ে মেনেজাৰক ক'লে ৷
মেনেজাৰে হাঁহি ক'লে --
: কিমান টকাৰ বাজি মাৰিব?
: ২ লাখ টকাৰ, হ'ব?
:ঠিক আছে বাৰু
: কাইলৈ মই ১৹ বাজি ১৹ মিনিটত ইয়ালৈ আহি প্ৰমাণ কৰিম যে আপোনাৰ চুলিখিনি নকলি -- মহিলাগৰাকীয়ে এইবুলি কৈ মেনেজাৰৰ পৰা বিদায় ল'লে৷ মেনেজাৰে ভাবিলে -- মহিলাগৰাকীৰ বোধহয় অলপ মূৰৰ গণ্ডগোল আছে!!

পিছে পিছদিনা ১৹ বাজি ১৹ মিনিটত মহিলাগৰাকীয়ে এজন উকিল লৈ মেনেজাৰৰ সন্মূখত হাজিৰ হ'ল৷
:চাৰ, মই এতিয়া আপোনাৰ চুলিখিনি আচলি নে নকলি প্ৰমাণ কৰিম -- মহিলাগৰাকীয়ে এইবুলি কৈ মেনেজাৰৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু মেনেজাৰৰ চুলিখিনিত ধৰি জোকাৰিবলৈ লাগিল আৰু মহিলাগৰাকীৰ লগত অহা উকিলজনে নিজৰ কপালখন খুটা এটাত জোৰ জোৰকৈ মাৰিবলৈ লাগিল ৷ চুলি জোকৰা শেষ হ'লত কন্দনমুৱা হৈ উকিলজনে ১২ লাখ টকাৰ চেকএখন মেনেজাৰৰ হাতত দিলে আৰু মহিলাগৰাকীয়ে মেনেজাৰৰ মুখলৈ চাই ক'লে--
:চাৰ, ২ লাখ টকা আপুনি লওক আৰু ১০ লাখ মোৰ একাউন্টত ভৰাই দিব৷
মহিলাগৰাকীয়ে পুনৰ উকিলজনলৈ চাই হাঁহি হাঁহি ক'লে-
: চাৰ, মই আপোনাক কৈছিলো নহয় মই মেনেজাৰ চাৰৰ চুলি জোকাৰিব পাৰিম বুলি!আপুনিহে কৈছিল নোৱাৰিম বুলি৷বাজিত সাৰিলে আপুনি ৷

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:-
মিকু শংকৰদেৱ শিশুনিকেতনৰ অংকুৰ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ৷তাৰ মুখত “ৰ” টো নুফুটেই৷মৌখিক পৰীক্ষাত আচাৰ্যই তাক সুধিলে—
আচাৰ্য: কেইটামান চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ নাম কোৱাচোন মিকু৷
মিকু: চাইঠেঙীয়া জন্তু নাম? গাহই,গঅু,কুকু
আচাৰ্য: বাৰু, তুমি কোন শ্ৰেণীত পঢ়ি আছা?
মিকু: অংকু
আচাৰ্য:ঠিক আছে, কোৱাচোন গৰুৰ ঠেং কেইটা?
মিকু:তিনিটা
আচাৰ্য: কেনেকৈ?
মিকু: পথাঅত গঅু এটা শুই থকা দেখোঁতে তা তিনিটা ঠেং আছিল ৷

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:

ছয় বছৰীয়া টিংকুক শিক্ষকে সুধিলে—

শিক্ষক:টিংকু, কাউৰীয়ে কেনেকৈ মাতে অ’?

টিংকু: চাৰ,আপুনি আজিলৈকে শিকোৱাই নাই, আমাৰ ঘৰতো কাউৰী নাই,মই কেনেকৈ জানিম কাউৰীয়ে কেনেকৈ মাতে?