Tuesday, 22 August 2017

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:
ৰাতি ভাত খোৱাৰ পৰতে ৰাজৰ নিজৰ মানুহজনীৰ লগত এখুন্ডা লাগিল৷ৰাজে মুখ ফুলাই ভাত নাখাওঁ বুলি ডাইনিং টেবুলৰ পৰা উঠি গ'ল আৰু বিচনাত মূৰে-গায়ে কাপোৰ লৈ শুই থাকিল৷ৰাজৰ পৰিবাৰে ৰাজলৈ বুলি বঢ়া ভাতখিনি ৰাজৰ মূৰ শিতানত থকা টেবুলখনতে থ'লেহি৷ৰাজে পিছে কাপোৰৰ আঁৰত মনে মনে দেখা পালে৷ইফালে তাৰ ভোকত পেটে কলমলাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ অলপ দেৰিৰ পিছত ৰাজৰ পৰিবাৰে ৰাজৰ কাষতে শুই পৰিল৷ ৰাজে ভোকত থাকিব নোৱাৰি পৰিবাৰে শুনাকৈ ক'লে--"ঐ ভাত,বেছি গোন্ধাই নাথাকিবি৷কিবা খং উঠিব সোপাকে খাই পেলাম৷"

Saturday, 12 August 2017

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:
প্ৰকাশে বহুদিনৰ পিছত কবিতা এটা লিখিবলৈ বহিল৷ বহুত ভাবি ভাবি কাগজত আৰম্ভ কৰিলে ..."সংগ্ৰামী জীৱনৰ ..."...তেনেতে শ্ৰীমতীৰ প্ৰবেশ৷
"হেৰি, বজাৰলৈ ওলোৱাচোন৷মাইনাৰ পেম্পাৰ শেষ হ'ল নহয়,কাঁহৰ ঔষধো নাই,পাচলিও নাই...ৰাতি ভাতৰ লগত খাবলৈ মাছো অলপ আনিবা হাঁ৷এতিয়াই যোৱা,নহ'লে দেৰি হ'ব৷"
শ্ৰীমতীৰ কথা শুনি প্ৰকাশে কাগজ কলম সামৰিলে আৰু মোনাটো লৈ বজাৰ পালেগৈ৷
ৰাতি খাই বৈ কবিতা লিখিবলৈ পুনৰ বহিল৷ লিখিলে..সংগ্ৰামী জীৱনৰ দুৱাৰদলিত...তেনেতে পুনৰ
পাকঘৰ সামৰি শুবলৈ অহা শ্ৰীমতীৰ প্ৰবেশ৷
"হেৰি, গেছটো অফ কৰিবলৈ পাহৰি থাকিলোঁ নহয়, যোৱানা গেছটো অফ কৰি দিয়া৷ আহোঁতে মোলৈ পানী এগিলাছো লৈ আহিবা দেই ৷"
প্ৰকাশৰ সেইদিনা আৰু কবিতা লিখা নহ'ল৷

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:
এদিন গধূলি পৰত গাডীত গৈ আছোঁ৷ তেনেতে বাইক এখনৰ পৰা অহা তীব্ৰ পোহৰ গাডীত পৰিল৷ আমাৰ ড্ৰাইভাৰ বৰা কায়ে গাডীৰ খিৰিকীৰে মূৰ ওলিয়াই বাইক চালকজনক চিঞৰি সুধিলে -" হৌৰা,দীপা নাই নেকি?" পিছে বাইক চালকৰ উত্তৰ দিবলৈ সময় নাই৷ ভুৰুংকৈ পাৰ হৈ গ'ল৷
মই বৰা কাইক সুধিলোঁ -- "বৰা কাই,দীপা কোন হয়নো?"

গল্ফীৰ ডায়েৰি:

গল্ফীৰ ডায়েৰি:-
বীৰু: মাজনী বাইদেউ, আপোনাৰ জীঅ(Jio) আছেনে?
মাজনী বাইদেউ: হেৰৌ, মোক কি মৰা দেখিলি নেকি? জীউটো আছে কাৰণেটো জীয়াই আছোঁ!!!

Saturday, 8 July 2017

"ঈশ্বৰ ভক্ত"

"ঈশ্বৰ ভক্ত"
এটা গৰখীয়া আছিল৷ সি যেতিয়া গৰু চৰাবলৈ যাই গৰু কেইটাক ঘাঁহ খাবলৈ দি গছৰ তলত অকলশৰে বহি থাকে৷ এনেকৈ অকলে অকলে বহি সি এদিন ঈশ্বৰৰ লগত কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ সি সদায় ঈশ্বৰক তাৰ মনৰ কথাবোৰ কয়৷
এদিন ঈশ্বৰক ক'লে -- "হে ঈশ্বৰ,তোমাৰো চাগৈ মোৰ দৰেই কেতিয়াবা আমনি লাগে৷যদি আমনি লাগে মোৰ ওচৰলৈ গুচি আহিবা৷ এতিয়া যদি আমনি লাগিছে এতিয়াই গুচি আঁহা "৷
তেনেকৈ কৈ থাকোঁতে গৰখীয়া টোৰ কাষেৰে এজন মন্দিৰৰ পূজাৰী পাৰ হৈ গ'ল৷ পূজাৰী জনে গৰখীয়াটোক দেখি উভতি আহি সুধিলে -- "এইমাত্ৰ তই কিবা ঈশ্বৰ ঈশ্বৰ কৈ থকা শুনিলোঁ, কি কৈছিলিনো?"
"পণ্ডিতজী, ঈশ্বৰৰ যদি আমনি লাগিছে মোৰ লগত কথা পাতিবলৈ ঈশ্বৰক মাতিছিলোঁ" -- গৰখীয়াটোৱে ক'লে৷
তেতিয়া পূজাৰী জনে গৰখীয়াটোক সংস্কৃত শ্লোক এফাকি শিকাই দিলে আৰু ক'লে যে এইফাকি শ্লোক মাতিহে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰি,মুখেৰে যা তা বকি ঈশ্বৰক আমনি কৰিব নালাগে৷সেইবুলি কৈ পূজাৰী মন্দিৰ পালেগৈ৷
পূজাৰীয়ে মন্দিৰত এটি আকাশবানী শুনিবলৈ পালে -- "হে পণ্ডিত, তুমি মোৰ ভক্তক কিয় মোৰ পৰা দূৰ কৰিছা? মই গৰখীয়াজনৰ মনৰ কথাবোৰ শুনিবলৈ সদায় বাট চাই ৰওঁ কিন্তু সংস্কৃত শ্লোকেৰে মই তাৰ মনৰ কথা কেনেকৈ বুজি পাম?মই সদায় ভক্তৰ অন্তৰৰ পৰা নিগৰিত কথা শুনিহে প্ৰফুল্লিত হওঁ৷"
(মুখে শুনা কাহিনীৰ আধাৰত)

"অজয়-বিজয়"(কাহিনী)

"অজয়-বিজয়"(কাহিনী)
অজয় আৰু বিজয় দুজন বন্ধু আছিল৷ দুয়ো এদিন ব্যৱসায় কৰিবলৈ দূৰ চহৰলৈ ওলাল৷ অজয়ৰ ওচৰত বহুত টকা-পইচা আছিল৷ চহৰলৈ বুলি গৈ থাকোঁতে বিজয়ৰ মনত খেলালে যে যদি অজয়ক মাৰি পেলোৱা হয় তেন্তে তেওঁ টকা পইচা খিনি হাত কৰি অকলেই ধনী হ'ব পাৰিব৷ সেইমতে বিজয়ে অজয়ক চল কৰি ৰাস্তাতে মাৰি পেলালে৷ এই দৃশ্য এজনী বুঢী মানুহে দেখি আছিল৷ তাই দৃশ্যটো চাই চকুলোহে টুকিলে কিন্তু সহায় বিচাৰি চিঞৰ বাখৰ কৰিব নোৱাৰিলে৷ বিজয়ে বুঢীজনীক দেখা পাই তাইকো মাৰি পেলালে৷
বিজয় এদিন ধনী হৈ ঘৰলৈ উভতিল৷ গাঁৱত গৈ তেওঁ বিয়া পাতিলে আৰু পুনৰ চহৰলৈ পত্নী সহ উভতিল৷ কিছুবছৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ এটা পুত্ৰসন্তান হ'ল৷ ল'ৰাটো লাহে লাহে ডাঙৰ হৈ আহিল৷ ব্যৱসায় বিজয়ৰ ভালদৰেই চলি আছিল৷ কিন্তু সিহঁতৰ সন্তানৰ নানাধৰণৰ বেমাৰ হ'বলৈ ধৰিলে৷ পুত্ৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে লাগি থাকোঁতে বিজয়ে ব্যৱসায়ত মন দিব নোৱাৰা হ'ল আৰু ব্যৱসায় পৰি আহিল৷লাহে লাহে পুত্ৰৰ চিকিৎসাত ইমানেই টকা খৰচ হ'ল যে বিজয় পুনৰ দুখীয়া হৈ পৰিল৷
এদিন বিজয়ে সপোনত দেখিলে -- আকাশৰ পৰা এজন দেৱদূত আহি তেওঁক কৈছে --" বিজয়, তোমাৰ পুত্ৰই তোমাৰ সেই বন্ধুজন যাক তুমি হত্যা কৰিছিলা আৰু সেই বুঢীগৰাকীয়েই তোমাৰ পত্নী যি গৰাকীয়ে মাথো দৃশ্যটো দেখি চকুলো টুকিছিল আৰু আজিও পুত্ৰৰ অসুখত চকুলো টুকিছে৷"

গল্ফীৰ ডায়েৰি

গল্ফীৰ ডায়েৰি:-
শুন গল্ফী,মই তোক এটা কাহিনী কওঁ৷মই বুলো--কোৱাচোন৷
বীৰুৱে কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে --" তিনিজন মানুহ বাছেৰে গৈ আছিল৷ এজন আছিল হনুমান ভক্ত, এজন আছিল ইছলাম ধৰ্মীলোক আৰু এজনে কৃষ্ণ,হনুমান,দূৰ্গা আদি সকলো ভগৱানকে মানিছিল৷
হনুমান ভক্তজনে ক'লে-- "মই যদি বাছৰপৰা হনুমানৰ নাম লৈ জপিয়াই দিওঁ মোৰ একো নহয়৷"
ইছলামধৰ্মৰ লোক জনে ক'লে --" মই যদি আল্লাৰ নাম লৈ বাছৰ পৰা জপিয়াই দিওঁ মোৰ একো নহয়৷"
সকলো ভগৱানকে মনা জনে ক'লে--" মই কৃষ্ণৰ নাম লৈ যদি বাছৰ পৰা জপিয়াই দিওঁ মোৰো একো নহয়৷"
কথামতে, হনুমান ভক্তজনে "জয় বজৰঙ্গ বলী কি জয়" বুলি কৈ বাছৰ পৰা জপিয়াই দিলে৷ তেওঁৰ একো নহ'ল৷ ইছলাম ধৰ্মীজনে " আল্লা,বচাবা আৰু" বুলি কৈ জপিয়াই দিলে ৷তেওঁৰো একো নহ'ল৷ কিন্তু সকলো ভগৱান মনা জনে জপিয়াই দিলত হাত ভৰি ভাঙি হস্পিতেল পালেগৈ৷ কিয় বাৰু? "
মই বীৰুক ওলোটাই সুধিলোঁ -- " কিয় তেওঁৰ হাত ভৰি ভাঙিল?"
বীৰুৱে হাঁহি হাঁহি ক'লে --" মানুহজনে প্ৰথমে কৃষ্ণক মাতিছিল,কৃষ্ণ আহিব লওঁতেই হনুমানক মাতি দিলে,কৃষ্ণ ৰৈ গ'ল৷ হনুমান আহিব লওঁতেই দূৰ্গা দেৱীক মাতি দিলে৷হনুমান ৰৈ গ'ল৷ দূৰ্গা দেৱী সাজি কাচি উলাওঁতে এবেলা লাগিল আৰু তেতিয়ালৈ মানুহজনৰ ভৰি হাত ভাঙি আদায় হ'ল৷ হে:হে:হে:"